«از ابوهریره ـ رضی الله عنه ـ روایت است که: عرب بادیه‌نشینی نزد پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ آمد و گفت: مرا به کاری راهنمایی کن که چون انجامش دهم، به بهشت داخل شوم. فرمود: «تَعْبُدُ اللَّهَ لاَ تُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَتُقِيمُ الصَّلاَةَ المَكْتُوبَةَ، وَتُؤَدِّي الزَّكَاةَ المَفْرُوضَةَ، وَتَصُومُ رَمَضَانَ»: «الله را عبادت کن و چیزی را با او شریک نکن و نماز فرض را ادا کن و زکات فرض را بپرداز و رمضان را روزه بگیر» وی گفت: قسم به آنکه جانم به دست اوست چیزی بر این نمی‌افزایم؛ و چون برگشت و رفت، پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمود: «مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الجَنَّةِ، فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا»: «کسی که دوست دارد به مردی از اهل بهشت بنگرد، باید به این (فرد) بنگرد».»
ترجمة بالمعنى ·
شرح الحديث
خلاصة المعنى بعبارة ميسّرة
مردی از اهل بادیه نزد پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ آمد تا او را به کاری راهنمایی کند که وی را وارد بهشت نماید، پس پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ به او چنین پاسخ داد که وارد شدن به بهشت و نجات از دوزخ وابسته به ادای ارکان اسلام است؛ از جمله عبادت الله به یگانگی و شرک نیاوردن به او؛ و برپا داشتن نمازهای پنج‌گانه‌ای که الله در هر شبانه‌روز بر بندگانش واجب کرده است. و پرداختن زکات مال که الله بر تو واجب کرده است و دادن آن به مستحقانش. و حفاظت از روزهٔ ماه رمضان در وقت آن. آن مرد گفت: قسم به آنکه جانم به دست اوست، بر اعمال فرضی که از تو شنیدم هیچ طاعت دیگری نمی‌افزایم و از آن چیزی نمی‌کاهم. و چون آن مرد بازگشت، پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: کسی که دوست دارد به مردی از اهل بهشت نگاه کند، این اعرابی را ببیند.
