«از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که گفت: رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: « اللَّه - عز وجل - می فرمایند: من با بنده ام مطابق گمانی که نسبت به من دارد، رفتار می کنم و هرجا مرا ياد کند، با او خواهم بود، هرکس مرا نزد خود یاد کند، او را نزد خود یاد می کنم و اگر در جمعی از من یاد کند، در جمعی بهتر از آن یاد می کنم، هرکس يک وجب به من نزديک شود، من يک ذراع به او نزديک می شوم؛ و هرکس يک ذراع به من نزديک گردد، من به اندازه ی يک باع (فاصله ی دو دستِ باز) به او نزديک می شوم؛ و هرکس قدم زنان به سوی من بيايد، من دوان دوان به سويش می روم».»
ترجمة بالمعنى ·
شرح الحديث
خلاصة المعنى بعبارة ميسّرة
پیامبر صلی الله علیه وسلم خبر می دهند که الله متعال می فرمایند:
من مطابق گمان بنده ام نسبت به من با او رفتار می کنم، و آن طریق رجا و امیدواری به عفو، و هر آنچه از من توقع داشته باشد با او انجام می دهم؛ و من با او با رحمت و توفیق و هدایت و عنایت و تایید هستم اگر از من یاد کند.
اگر مرا در تنهایی با نفس خود با تسبیح و تهلیل وغیره یاد کند؛ او را در نفس خود یاد می کنم.
و اگر مرا در جمعی یاد کند؛ او را در جمعی بزرگتر و پاکیزه تر یاد می کنم.
هرکس يک وجب به من نزديک شود، من يک ذراع به او نزديک می شوم.
و هرکس يک ذراع به من نزديک گردد، من به اندازه ی يک باع (فاصله ی دو دستِ باز) به او نزديک می شوم.
و هرکس قدم زنان به سوی الله بيايد، او دوان دوان به سويش می رود.
اگر بنده با طاعت پروردگار تعالی بسوی او تقرب بجوید و روی آورد، پروردگار تعالی در پاداش عملش بیشتر نزدیک می شود، برای پاداش از جنس عملی که انجام داده است.
هر چه بندگی مؤمن به پروردگارش كاملتر باشد به همان اندازه به او نزديكتر می شود، عطايا و پاداش الله متعال از كار و زحمت بنده بيشتر است، نتیجه این می شود که پاداش الله متعال نظر به کیفیت و کمیت عمل صورت می گیرد.
پس مؤمن گمان خوب، و عمل، شتابان و کار نیک بیشتر انجام می دهد تا این که الله متعال را ملاقات کند.
