«له ابوهریره رضي الله عنه څخه روایت دی وایي چې: رسول الله صلی الله علیه وسلم وایې چې:
«يَقُولُ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ: أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِي، وَأَنَا مَعَهُ حِينَ يَذْكُرُنِي، فَإِنْ ذَكَرَنِي فِي نَفْسِهِ ذَكَرْتُهُ فِي نَفْسِي، وَإِنْ ذَكَرَنِي فِي مَلَإٍ ذَكَرْتُهُ فِي مَلَإٍ خَيْرٍ مِنْهُ، وَإِنِ اقْتَرَبَ إِلَيَّ شِبْرًا، تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ ذِرَاعًا، وَإِنِ اقْتَرَبَ إِلَيَّ ذِرَاعًا، اقْتَرَبْتُ إِلَيْهِ بَاعًا، وَإِنْ أَتَانِي يَمْشِي أَتَيْتُهُ هَرْوَلَةً».
«الله جل جلاله فرمایي: زه د خپل بنده د باور سره یم (چې زما په اړه یې لري) او زه د هغه سره یم کله چې ما یادوي، که چېرته یې له ځان سره یاد کړم؛ زه به یې هم له ځان سره یاد کړم، او که چېرته یې په ډله کې یاد کړم، زه به یې له هغه څخه په غوره ډله کې یاد کړم، او که چېرته ماته یوه لویشت رانیږدې شي نو زه به یوه څنګل ورنږدې شم، او که چېرته ماته یوه څنګل رانږدې شو نو زه به د دواړو لاسونو په اندازه چې خلاص وي ورنږدې شم، او که هغه ماته په مزل راشي زه به ګړندی ورشم».»
ترجمة بالمعنى ·
شرح الحديث
خلاصة المعنى بعبارة ميسّرة
رسول الله صلی الله علیه وسلم وایې چې الله جل جلاله فرمایي:
زه زما په اړه د خپل بنده د باور سره یم، له بنده سره زما په اړه د هغه د ګمان مناسب برخورد کوم؛ په هیله مندۍ او د بخلو په تمې، او هغه څه به ورسره کوم چې زما څخه یې د خېر او یا بل څه تمه لري؛ او زه له هغه سره په رحمت، بریالیتوب، لارښوونې، پالنې او ملاتړ سره یم که هغه زما یادونه وکړي.
که له خپل ځان سره یې یوازې په سبحان الله، لا اله الا الله او داسې نورو سره یاد کړم، زه به یې هم له ځان سره یاد کړم.
او که چېرته یې په ډله کې یاد کړم؛ زه به یې له هغوی په لویه او پاکیزه ډله کې یاد کړم.
او څوک چې الله تعالی ته د یوې لوېشتي په اندازه ورنږدې شي، الله تعالی به یې (نږدېوالی) زیات کړي او د یوې څنګلې په اندازه به ورنږدې شي.
او که چېرته بنده د څنګلې په اندازه ورنږدې شي، هغه به د خلاصې غېږې په اندازه ورنږدې شي.
او که الله تعالی ته په مزل سره ورشي، هغه به ګړندی ورشي.
که بنده خپل رب ته د هغه په اطاعت او رجوع کولو سره ځان نږدې کړي، نو لوی څښتن به د هغه عمل ته په لیدو زیات ورنږدې شي، ځکه چې بدله د عمل له جنس څخه ده.
نو هر څومره چې د خپل رب په وړاندې د مؤمن بندګي بشپړېږي، څښتن تعالی ورته ورنږدې کېږي، نو د الله ورکړه او ثواب د بنده له عمل او کړاو څخه زیات دی، پایله دا چې د الله تعالی ثواب پر عمل د څرنګوالي او اندازې له اړخه غالب دی.
نو مؤمن نېک ګمان کوي، عمل کوي، ګړندی کېږي او همداسې مخ پر وړاندې ځی تر دې چې د الله سره مخ شي.
