حديث للعالم
اضغط على الصورة لعرضها بالحجم الكامل
Virtues and Manners

ژ جابری (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت:

متاح بـ 71 لغة
«ژ جابری (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((خودێ دلۆڤانییێ ب زه‌لامه‌كی ببه‌ت كو یێ ب ساناهی بیت ئه‌گه‌ر تشته‌ك فرۆت و ئه‌گه‌ر تشته‌ك كڕی و ئه‌گه‌ر داخوازا ده‌ینێ خۆ كر)).»

ترجمة بالمعنى ·

شرح الحديث

خلاصة المعنى بعبارة ميسّرة

پێغەمبەری (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) دوعایێن دلۆڤانییێ بۆ هه‌ر كه‌سه‌كی كرن كو د فرۆتنا خۆدا یێ ساناهی و مه‌رد و ده‌ستڤه‌كری بیت، له‌وا یێ توند و ب زه‌حمه‌ت نابیت د گه‌ل بكڕی د بهایێ تشتیدا و دێ ب ڕه‌وشته‌كێ جوان سه‌ره‌ده‌رییێ د گه‌ل كه‌ت، دیسان دوعایێن دلۆڤانییێ بۆ هه‌ر كه‌سه‌كی كرن كو د كڕینا خۆدا یێ ساناهی و مه‌رد و ده‌ستڤه‌كری بیت، ڤێجا بهایێ تشتی کێم ناکەت. هه‌روه‌سا دوعایێن دلۆڤانییێ بۆ هه‌ر كه‌سه‌كی كرن كو د داخوازكرنا ده‌ینێ خۆدا یێ ساناهی و مه‌رد و ده‌ستڤه‌كری بیت، له‌وا یێ توند و نه‌خۆش نابیت د گه‌ل هه‌ژاری و كه‌سێ پێدڤی، به‌لێ دێ ب ڕه‌نگه‌كێ جوان و نه‌رم داخوازا ده‌ینێ خۆ ژێ كه‌ت و دێ خۆ ل كه‌سێ ده‌ستكورت گریت.

المصدر
رواه البخاري
تحميل الصورة

ستُحفظ الصورة بجودتها الأصلية

الحديث السابقالحديث التالي

أحاديث من الباب نفسه

ئه‌بو هوره‌یره‌ (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: «دفنا وى ب ئەردى بكه‌ڤیت، پاشى دفنا وى ب ئەردى بكه‌ڤیت، پاشى دفنا وى ب ئەردى بكه‌ڤیت»، هاته‌ گۆتن: یا كێ ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؟ گۆت: «یا وی كه‌سێ بگه‌هیته‌ دایك و بابێن خۆ د ده‌مێ پیراتییێدا، ڤێجا چ بگه‌هیته‌ ئێك ژ وان یان هه‌ردووكان و پاشى نه‌چیته‌ د به‌حه‌شتێدا».رواه مسلم
ئه‌بو هوره‌یره‌ (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) د ڕێكا مه‌ككه‌هێدا دچوو، ڤێجا ب ڕه‌خ چیایه‌كیڕا بووری كو دگۆتنێ (جومدان)، ئینا گۆت: «ب ڕێڤه‌ هه‌ڕن، ئه‌ڤه‌ جومدانه‌، (الْمُفَرِّدُونَ) پێش كه‌ڤتن»، گۆتن: (الْمُفَرِّدُونَ) كینه‌ ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؟ گۆت: «ئه‌و زه‌لام و ژنێن گه‌له‌ك زكرێ خودێ دكه‌ن».رواه مسلم
ژ ئه‌بو هورەیرەی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((زه‌لامه‌ك هه‌بوو ده‌ین ددانه‌ خه‌لكی، ڤێجا دگۆته‌ وی كه‌سێ ل ده‌ڤ وی كار دكر: ئه‌گه‌ر تو (ب مه‌به‌ستا وه‌رگرتنا ده‌ینی) چوویه‌ ده‌ڤ كه‌سه‌كی و ته‌ دیت یێ ده‌ستكورته‌ و ڕه‌وشا وی نه‌یا باشه‌؛ هنگی تو ل وی ببووره‌، دا به‌لكی خودێ ژی ل مە ببووریت، پاشی گه‌هشته‌ خودێ و خودێ ل وی بووری)).متفق عليه
ئه‌بو هوره‌یره‌ (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: من گوهـ ل پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بوو دگۆت: ((ئوممه‌تا من هه‌می دێ لێ هێته‌ بوورین، ژ بلی ئه‌وێن ب ئاشكه‌رایی گونه‌هان دكه‌ن، ئێك ژ جۆرێن ئاشكه‌راكرنێ ئه‌ڤه‌یه‌‌: مرۆڤ ب شه‌ڤ كاره‌كی بكه‌ت و لێ ببیته‌ سپێده‌ و خودێ عه‌یب و كێماسییا وی ڤه‌شێریت، پاشی ئه‌و ب خۆ بێژیت: ئه‌ی فلان كه‌س؛ دوهی ب شه‌ڤ من ئه‌ڤ كاره‌‌ و ئه‌ڤ كاره‌ كر، د ده‌مه‌كیدا خودایێ وی عه‌یب و كێماسییا وی ڤه‌شارت بوو، به‌لێ ئه‌و ڕادبیت په‌رده‌یێ خودێ ل سه‌ر خۆ ڕادكه‌ت)).متفق عليه
عَنْ سَعْدِ بنِ أبي وَقَّاصٍ رَضيَ اللهُ عنه قَالَ: كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: «أَيَعْجِزُ أَحَدُكُمْ أَنْ يَكْسِبَ، كُلَّ يَوْمٍ أَلْفَ حَسَنَةٍ؟» فَسَأَلَهُ سَائِلٌ مِنْ جُلَسَائِهِ: كَيْفَ يَكْسِبُ أَحَدُنَا أَلْفَ حَسَنَةٍ؟ قَالَ: «يُسَبِّحُ مِائَةَ تَسْبِيحَةٍ، فَيُكْتَبُ لَهُ أَلْفُ حَسَنَةٍ، أَوْ يُحَطُّ عَنْهُ أَلْفُ خَطِيئَةٍ».رواه مسلم
عَنْ جَابِرٍ رضي الله عنه قَالَ: سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْلَ وَفَاتِهِ بِثَلَاثٍ يَقُولُ: «لَا يَمُوتَنَّ أَحَدُكُمْ إِلَّا وَهُوَ يُحْسِنُ بِاللهِ الظَّنَّ».رواه مسلم
عَنْ أَبِي مُوسَى رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَثَلُ الَّذِي يَذْكُرُ رَبَّهُ وَالَّذِي لاَ يَذْكُرُ رَبَّهُ، مَثَلُ الحَيِّ وَالمَيِّتِ»، ولفظ مسلم: «مَثَلُ الْبَيْتِ الَّذِي يُذْكَرُ اللهُ فِيهِ، وَالْبَيْتِ الَّذِي لَا يُذْكَرُ اللهُ فِيهِ، مَثَلُ الْحَيِّ وَالْمَيِّتِ».متفق عليه
عن أبي هريرة رضي الله عنه قال: جاء رجل إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال: يا رسول الله، مَنْ أحقُّ الناس بِحُسن صَحَابَتِي؟ قال: «أمك» قال: ثم مَنْ ؟ قال: «أمك»، قال: ثم مَنْ؟ قال: «أمك»، قال: ثم مَنْ؟ قال: «أبوك». متفق عليه. وفي رواية: يا رسول الله، مَنْ أحقُّ بحُسْنِ الصُّحْبَةِ؟ قال: «أمك، ثم أمك، ثم أمك، ثم أباك، ثم أدْنَاك أدْنَاك».الرواية الأولى: متفق عليها. الرواية الثانية: رواها مسلم