KMR
الفضائل
فضائل الذكر
10 حديث
فضل العلم
8
فضائل التوحيد
4
فضائل القرآن الكريم
5
فضائل بر الوالدين
3
فضائل صلة الأرحام
1
فضائل آل البيت رضي الله عنهم
4
فضائل الأعمال الصالحة
16
فضائل الذكر
10
فضل الدعاء
5
فضائل أعمال القلوب
4
فضائل أعمال الجوارح
6
10 حديث
ئه‌بو ده‌رداء (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: «ئه‌رێ ئه‌ز هه‌وه ئاگه‌هدار نه‌كه‌م ب باشترین كریارا هه‌وه و پاقژترینا وان ل ده‌ڤ شاهێ هه‌وه (كو خودێیه) و بلندترینا وان د پله‌یێن هه‌وه‌دا، كو باشتر بیت بۆ هه‌وه ژ مه‌زاختنا زێڕ و زیڤی و باشتر بیت بۆ هه‌وه ژ هندێ كو هوین بگه‌هنه دوژمنێ خۆ، ڤێجا هوین ل ستۆیێن وان بده‌ن و ئه‌و ل ستۆیێن هه‌وه بده‌ن؟» گۆتن: به‌لێ. گۆت: «زكرێ خودایێ مه‌زن».
رواه الترمذي وابن ماجه وأحمد
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) د ڕێكا مه‌ككه‌هێدا دچوو، ڤێجا ب ڕه‌خ چیایه‌كیڕا بووری كو دگۆتنێ (جومدان)، ئینا گۆت: «ب ڕێڤه هه‌ڕن، ئه‌ڤه جومدانه، (الْمُفَرِّدُونَ) پێش كه‌ڤتن»، گۆتن: (الْمُفَرِّدُونَ) كینه ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؟ گۆت: «ئه‌و زه‌لام و ژنێن گه‌له‌ك زكرێ خودێ دكه‌ن».
رواه مسلم
عن الْأَغَرِّ رضي الله عنه، وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا أَيُّهَا النَّاسُ تُوبُوا إِلَى اللهِ، فَإِنِّي أَتُوبُ فِي الْيَوْمِ إِلَيْهِ مِائَةَ مَرَّةٍ».
رواه مسلم
ژ ئه‌بو هورەیرەی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ژ وێ یا ژ خودایێ خۆ یێ مه‌زن ڤه‌دگێڕیت كو گۆتییه: ((عه‌بدەکی گونه‌هه‌ك كر، ئینا گۆت: خودایێ من؛ گونه‌ها من بۆ من ژێببه، خودایێ مه‌زن ژی گۆت: عه‌بدێ من گونه‌هه‌ك كر، پاشی زانی كو وی خودایه‌ك یێ هه‌ی و گونه‌هێ ژێدبه‌ت و مرۆڤی ژ به‌ر گونه‌هێ سزا دده‌ت. پاشی جاره‌كا دی زڤڕی و گونه‌هه‌كا دی كر، ئینا گۆت: خودایێ من؛ گونه‌ها من بۆ من ژێببه، خودایێ مه‌زن ژی گۆت: عه‌بدێ من گونه‌هه‌ك كر، پاشی زانی كو وی خودایه‌ك یێ هه‌ی و گونه‌هێ ژێدبه‌ت و مرۆڤی ژ به‌ر گونه‌هێ سزا دده‌ت. پاشی جاره‌كا دی زڤڕی و گونه‌هه‌ك كر، ئینا گۆت: خودایێ من؛ گونه‌ها من بۆ من ژێببه، خودایێ مه‌زن ژی گۆت: عه‌بدێ من گونه‌هه‌ك كر، پاشی زانی كو وی خودایه‌ك یێ هه‌ی و گونه‌هێ ژێدبه‌ت و مرۆڤی ژ به‌ر گونه‌هێ سزا دده‌ت. تشتێ ته دڤێت بكه؛ ئه‌ز ل ته بووریم و من گونه‌هێن ته ژێبرن)).
متفق عليه
عن أبي ذر الغفاري رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «ألاَ أُخْبِرُكَ بِأَحَبِّ الكَلاَمِ إِلَى اللهِ؟ إنَّ أَحَبَّ الكلام إِلى الله: سبحان اللهِ وبحمدِهِ».
رواه مسلم
عن أبي هريرة رضي الله عنه مرفوعاً: «والذي نفسي بيده، لو لم تذنبوا، لذهب الله بكم، وجاء بقوم يُذْنِبُونَ، فيستغفرون اللهَ تعالى، فيغفر لهم».
رواه مسلم
عن أبي سعيد الخدري رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : "الْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ، لَا إلَهَ إلَّا اللَّهُ، وَسُبْحَانَ اللَّهِ، وَاَللَّهُ أَكْبَرُ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ، وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إلَّا بِاَللَّهِ".
رواه ابن حبان والحاكم، أما النسائي فرواه في الكبرى لكن من حديث أبي هريرة
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ ڕۆژێ سه‌د جاران بێژیت: پاقژی ژ هه‌می كێماسییان و سوپاسی بۆ خودێ بن (سُبْحَانَ اللهِ وَبِحَمْدِهِ)؛ دێ گونه‌هێن وی هێنه ژێبرن، خۆ ئه‌گه‌ر هندی كه‌فا سه‌ر ده‌ریایێ ژی بن)).
متفق عليه
عه‌بدولڵاهێ كوڕێ عه‌مرێ كوڕێ عاص (خودێ ژ هه‌ردووکان ڕازی بیت) دبێژیت: من گوھ ل پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بوو دگۆت: ((ئه‌گه‌ر هه‌وه گوهـ ل بانگهلدێری بوو؛ هنگی هوین ژی هه‌مان گۆتنێن وی بێژن، پاشی صه‌له‌واتان بده‌نه سه‌ر من، چونكی هه‌ر كه‌سێ صه‌له‌واته‌كێ بده‌ته سه‌ر من؛ خودێ دێ ده‌هـ صه‌له‌واتان ده‌ته سه‌ر وی. پاشی داخوازا (وه‌سیلێ) بۆ من ژ خودێ بكه‌ن، چونكی ئه‌و پله‌یه‌كه د به‌حه‌شتێدا و ب تنێ دێ بۆ عه‌بده‌كی ژ عه‌بدێن خودێ بیت و ئه‌ز هيڤیدارم ئه‌و كه‌سه ئه‌ز بم، ڤێجا هه‌ر كه‌سێ داخوازا (وه‌سیلێ) بۆ من بكه‌ت؛ شه‌فاعه‌تا من بۆ وی حه‌لال بوو)).
رواه مسلم
عوسمانێ كوڕێ ئه‌بول عاص (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت كو: ((ئه‌و هاته ده‌ڤ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) و گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ، ب ڕاستی شه‌یتان یێ كه‌ڤتییه د ناڤبه‌را من و نڤێژ و قورئان خواندنا مندا و ل به‌ر من تێكدده‌ت، ئینا پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ئه‌و شه‌یتانه‌كه ناڤێ وی خینزه‌به، ئه‌گه‌ر ته هه‌ست پێ كر؛ ئێكسه‌ر خۆ ب خودێ بپارێزه ژ وی و سێ جاران تفكه لایێ خۆ یێ چه‌پێ))، گۆت: من ژی ئه‌و كار كر و خودێ ئه‌و (شه‌یتانه) ژ من دویر ئێخست)).
رواه مسلم
