حديث للعالم
فقه الأدعية والأذكار

أذكار الدخول والخروج من المنزل

2 حديث

2 حديث

عه‌بدولڵاهێ كوڕێ جابری (خودێ ژ هه‌ردووكان ڕازی بیت) دبێژیت: من گوهـ ل پێغه‌مبه‌ری بوو (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) دگۆت: ((ئه‌گه‌ر مرۆڤ چوو‌ مالا خۆ و ل ده‌مێ چوونێ و ل ده‌مێ خوارنێ ناڤێ خودێ ئینا و زكرێ وی كر، شه‌یتان دێ بێژیت: هوین نه‌ ل ڤێرێ دنڤن و نه‌ ل ڤێرێ‌ شیڤێ دخۆن، به‌لێ ئه‌گه‌ر چوو مال و ناڤێ خودێ نه‌ئینا، شه‌یتان دێ بێژیت: هه‌وه‌ جهێ نڤستنێ دیت و هوین گه‌هشتنێ و ئه‌گه‌ر ده‌مێ خوارنێ ژی ناڤێ خودێ نه‌ئینا، دێ بێژیت: هه‌وه‌ جهێ نڤستنێ و شیڤ ژی دیت و هوین گه‌هشتنێ)).رواه مسلم
عن أنس بن مالك رضي الله عنه مرفوعًا: «من قال -يعني: إذا خَرج من بَيتِه-: بِسم الله تَوَكَّلتُ على اللهِ، وَلاَ حول ولا قُوَّة إِلَّا بالله، يُقَال له: هُدِيتَ وَكُفِيتَ وَوُقِيتَ، وَتَنَحَّى عَنه الشَّيطَان». زاد أبو داود: «فيقول -يعني: الشيطان- لِشَيطان آخر: كَيف لَك بِرَجلٍ قَد هُدِيَ وكُفِيَ ووُقِيَ؟».رواه أبو داود والترمذي