KMR
الموضوع
Virtues and Manners
288 حديث
الفضائل
64
فقه الأخلاق
56
الآداب الشرعية
67
فقه الأدعية والأذكار
62
الرقائق والمواعظ
63
288 حديث
عن المسور بن مخرمة رضي الله عنهما مرفوعًا: «فاطمة بَضْعة مني، فمَن أغضبها أغضبني».
متفق عليه
عن عائشة رضي الله عنها ، أنَّ جبريل جاء بصورتها في خِرْقَة حَرير خضراء إلى النبي صلى الله عليه وسلم ، فقال: «هذه زوجتُك في الدنيا والآخرة».
رواه الترمذي
عن ابن عمر رضي الله عنهما أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: «إذا دُعِيَ أحدكم إلى الوَلِيمَة فَلْيَأْتِهَا».
متفق عليه
عن أبي جُحَيْفَة رضي الله عنه قال: كنتُ عند النبي صلى الله عليه وسلم فقال لرجل عنده: «لا آكُلُ وأنا مُتَّكِئ».
رواه البخاري
عن ابن عباس رضي الله عنهما أن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «البَرَكة تنْزِلُ وَسَطَ الطَّعام، فَكُلُوا مِن حافَّتَيْه، ولا تأكلوا مِنْ وَسَطِه».
رواه أبو داود والترمذي وابن ماجه والدارمي وأحمد
عه‌بدولڵاھێ کوڕێ عومه‌ری (خودێ ژ هه‌ردووکان ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ئه‌گه‌ر ئێك ژ هه‌وه خوارن خوار، بلا ب ده‌ستێ خۆ یێ ڕاستێ بخۆت، و ئه‌گه‌ر ڤه‌خوار، بلا ب ده‌ستێ خۆ یێ ڕاستێ ڤه‌خۆت، چونكی شه‌یتان ب ده‌ستێ خۆ یێ چه‌پێ دخۆت و ڤه‌دخۆت)).
رواه مسلم
عن ابن عباس رضي الله عنهما قال: «نهى رسول الله صلى الله عليه وسلم أنْ يُتَنَفَّسَ في الإناء، أو يُنْفَخَ فيه».
رواه أبو داود والترمذي وابن ماجه وأحمد والدارمي
عن عبد الله بن عمر رضي الله عنهما أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: «عُذِّبت امرأة في هِرَّة سَجَنَتْها حتى ماتت، فدخلت فيها النار، لا هي أطعمتها ولا سَقتها، إذ حبستها، ولا هي تَركتْها تأكل مِن خَشَاشِ الأرض».
متفق عليه
عن أبي هريرة عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «لعن الله السارق، يسرق البَيْضَةَ فَتُقْطَعُ يده، ويسرِقُ الحَبْلَ فَتُقْطَعُ يَدُهُ».
متفق عليه
ژ ئەبو مالکێ ئەشعەری (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((پاقژی نیڤا باوەرییێیە، و (الحَمدُ لِلهِ) تەڕازییێ تژی دکەت و (سُبحانَ اللهِ وَالحَمدُ لِلهِ) ژی د ناڤبەرا ئەسمان و ئەردیدا تژی دكه‌ن - یان تژی دکەت -. نڤێژ ڕۆناهییە، خێر و صه‌ده‌قه بەڵگەیە، صەبر و هه‌دار ڕۆناهییە، قورئان بەڵگەیە بۆ تە یان ل سەر تە. هەمی خەلك سپێدێ زوی ژ مال ده‌ردكه‌ڤن (ئانكو ڕۆژا خۆ ده‌ستپێدكه‌ن و بۆ خۆ كار دكه‌ن) و نه‌فسێن خۆ دفرۆشن؛ ڤێجا یان ڤێ نه‌فسێ ئازاد دکەن یان ژ ناڤ دبەن)).
رواه مسلم
ژ موعازی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: ئه‌ز ل پشت پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ل سه‌ر گوهدرێژه‌كی یێ سویار بووم كو دگۆتنێ (عوفه‌یر)، ئینا گۆت: ((موعاز؛ ئه‌رێ تو دزانی مافێ خودێ ل سه‌ر عه‌بدان چییه و مافێ عه‌بدان ل سه‌ر خودێ چییه؟ من گۆت: خودێ و پێغه‌مبه‌رێ وی باشتر دزانن، ئینا پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((مافێ خودێ ل سه‌ر عه‌بدان ئه‌ڤه‌یه ئه‌و عیباده‌تێ وی ب تنێ بكه‌ن و چ شریكان بۆ دروست نه‌كه‌ن، مافێ عه‌بدان ژی ل سه‌ر خودێ ئه‌ڤه‌یه ئه‌و وی كه‌سی عه‌زاب نه‌ده‌ت یێ چ شریك بۆ وی دروست نه‌كربن))، من گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ئه‌رێ ما ئه‌ز ڤێ مزگینییێ نه‌ده‌مه خه‌لكی؟ گۆت: ((نه‌خێر مزگینییێ نه‌ده وان، چونكی دێ خۆ هێلنه ب هیڤییا وێ چه‌ندێڤه و كار ناكه‌ن)).
متفق عليه
ژ جابری (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: زه‌لامه‌ك هاته ده‌ڤ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) و گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ئه‌و هه‌ردوو تشتێن مسوگه‌ردكه‌ن چنه؟ گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ بمریت و وی چ شریك و هه‌ڤال بۆ خودێ په‌یدا نه‌كربن؛ دێ چیته به‌حه‌شتێ و هه‌ر كه‌سێ بمریت و وی شریك و هه‌ڤال بۆ خودێ په‌یدا كربن؛ دێ چیته جه‌هنه‌مێ)).
رواه مسلم
ژ سوفیانێ كوڕێ عەبدولڵاهێ ثەقەفی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: من گۆت: ئەی پێغەمبەرێ خودێ، ئاخڤتنه‌كێ د ئیسلامێدا بۆ من بێژە کو ژ بلی تە پرسیارێ ژ كه‌سه‌كێ دی نەکەم، گۆت: ((بێژە: من باوەری ب خودێ ئینا، پاشی ل سه‌ر ڤێ گۆتنێ به‌رده‌وامبه و ڕاسته‌ڕێبه)).
رواه مسلم وأحمد
ژ ئه‌بو هورەیرەى (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((ئاگرێ هه‌وه پشكه‌كه ژ حه‌فتێ پشكێن ئاگرێ جه‌هنه‌مێ))، هاته گۆتن: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ئه‌گه‌ر خۆ ئه‌و پشك ب تنێ ژی بیت به‌س بوو، گۆت: ((شێست و نه‌ھ پشكێن دی یێن ل سه‌ر ئاگرێ دونیایێ هاتینه زێده‌كرن، هه‌ر پشكه‌ك ژ وان ژی وه‌كی وێ یا گه‌رمه)).
متفق عليه
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ ب مه‌ره‌م دره‌وێ ب ناڤێ من بكه‌ت، بلا جهێ خۆ د ناڤ ئاگرێ جه‌هنه‌مێدا ئاماده بكات)).
متفق عليه
ژ عه‌بدولڵاهێ كوڕێ عه‌مری (خودێ ژ هه‌ردووکان ڕازی بیت) گۆت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((دێ ب هه‌ڤالێ قورئانێ (ئه‌وێ پێگیر ب قورئانێ ب خواندن و ژبه‌ركرنێ و كار پێ دكه‌ت) هێته گۆتن: بخوینه و بلندبه، بخوینه هه‌روه‌كی چاوا ته د دونیایێدا دخواند، چونكی ب ڕاستی پله‌یا ته یا ل ده‌ڤ دویماهیك ئایه‌تا تو دخوینی)).
رواه أبو داود والترمذي والنسائي في الكبرى وأحمد
ژ ئوبه‌ییێ كوڕێ كه‌عبی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((ئه‌بول مونذیر؛ ئه‌رێ تو دزانی ئه‌و كیژ ئایه‌ته ژ په‌ڕتووكا خودێ ل ده‌ڤ ته هه‌ی كو ژ هه‌مییان مه‌زنتره؟))، گۆت: من گۆتێ: خودێ و پێغه‌مبه‌رێ وی باشتر دزانن، گۆت: ((ئه‌بول مونذیر؛ ئه‌رێ تو دزانی ئه‌و كیژ ئایه‌ته ژ په‌ڕتووكا خودێ ل ده‌ڤ ته هه‌ی كو ژ هه‌مییان مه‌زنتره؟))، گۆت: من گۆتێ: ﴿اللهُ لا إلَهَ إلّا هو الحَيُّ القَيُّومُ﴾ [البقرة: 255]. گۆت: ئینا ده‌ستێ خۆ ل سینگێ من دا و گۆت: ((وه‌ی ته پیرۆز بیت ئه‌ڤ زانینه ئه‌بول مونذیر و خودێ بۆ ته به‌ره‌كه‌تێ بێخیتێ)).
رواه مسلم
عه‌بدولڵاهێ كوڕێ عه‌مرێ كوڕێ عاص (خودێ ژ هه‌ردووکان ڕازی بیت) دبێژیت: من گوھ ل پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بوو دگۆت: ((ئه‌گه‌ر هه‌وه گوهـ ل بانگهلدێری بوو؛ هنگی هوین ژی هه‌مان گۆتنێن وی بێژن، پاشی صه‌له‌واتان بده‌نه سه‌ر من، چونكی هه‌ر كه‌سێ صه‌له‌واته‌كێ بده‌ته سه‌ر من؛ خودێ دێ ده‌هـ صه‌له‌واتان ده‌ته سه‌ر وی. پاشی داخوازا (وه‌سیلێ) بۆ من ژ خودێ بكه‌ن، چونكی ئه‌و پله‌یه‌كه د به‌حه‌شتێدا و ب تنێ دێ بۆ عه‌بده‌كی ژ عه‌بدێن خودێ بیت و ئه‌ز هيڤیدارم ئه‌و كه‌سه ئه‌ز بم، ڤێجا هه‌ر كه‌سێ داخوازا (وه‌سیلێ) بۆ من بكه‌ت؛ شه‌فاعه‌تا من بۆ وی حه‌لال بوو)).
رواه مسلم
ئه‌بو حومه‌ید یان ئه‌بو ئوسه‌ید دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ئه‌گه‌ر ئێك ژ هه‌وه چوو د ناڤ مزگه‌فتێڤه بلا بێژیت: خودایێ من؛ تو ده‌رگه‌هێن دلۆڤانییا خۆ ل به‌ر من ڤه‌كه، و ئه‌گه‌ر ده‌ركه‌ڤت بلا بێژیت: خودایێ من؛ ئه‌ز داخوازا قه‌نجییا ته دكه‌م)).
رواه مسلم
عوسمانێ كوڕێ ئه‌بول عاص (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت كو: ((ئه‌و هاته ده‌ڤ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) و گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ، ب ڕاستی شه‌یتان یێ كه‌ڤتییه د ناڤبه‌را من و نڤێژ و قورئان خواندنا مندا و ل به‌ر من تێكدده‌ت، ئینا پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ئه‌و شه‌یتانه‌كه ناڤێ وی خینزه‌به، ئه‌گه‌ر ته هه‌ست پێ كر؛ ئێكسه‌ر خۆ ب خودێ بپارێزه ژ وی و سێ جاران تفكه لایێ خۆ یێ چه‌پێ))، گۆت: من ژی ئه‌و كار كر و خودێ ئه‌و (شه‌یتانه) ژ من دویر ئێخست)).
رواه مسلم
عَن أَبي هُرَيْرَةَ، قَالَ: قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي صَلاَةٍ وَقُمْنَا مَعَهُ، فَقَالَ أَعْرَابِيٌّ وَهُوَ فِي الصَّلاَةِ: اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي وَمُحَمَّدًا، وَلاَ تَرْحَمْ مَعَنَا أَحَدًا. فَلَمَّا سَلَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِلْأَعْرَابِيِّ: «لَقَدْ حَجَّرْتَ وَاسِعًا» يُرِيدُ رَحْمَةَ اللهِ.
رواه البخاري
عن عبد الله بن عمر أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: «إن من الشجر شجرة لا يسقط ورقها، وهي مثل المسلم، حدثوني ما هي؟» فوقع الناس في شجر البادية، ووقع في نفسي أنها النخلة، قال عبد الله: فاستحييت، فقالوا: يا رسول الله، أخبرنا بها؟ فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «هي النخلة» قال عبد الله: فحدثت أبي بما وقع في نفسي، فقال: «لأن تكون قلتها أحب إلي من أن يكون لي كذا وكذا».
متفق عليه
عن ابن عباس حسبنا الله ونعم الوكيل: «قالها إبراهيم عليه السلام حين أُلقي في النار، وقالها محمد صلى الله عليه وسلم حين قالوا: {إن الناس قد جمعوا لكم فاخشوهم فزادهم إيمانا، وقالوا: حسبنا الله ونعم الوكيل} [آل عمران: 173]».
رواه البخاري
عن ابن عباس أن رسول الله صلى الله عليه وسلم شرب لبنًا فمضمض، وقال: «إن له دسمًا».
متفق عليه
الصفحة السابقة
صفحة 11 من 12
الصفحة التالية
