KMR
الموضوع
Virtues and Manners
288 حديث
الفضائل
64
فقه الأخلاق
56
الآداب الشرعية
67
فقه الأدعية والأذكار
62
الرقائق والمواعظ
63
288 حديث
ژ ئه‌بو هورەیرەی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((مرۆڤێ ب هێز ئه‌و نینه یێ د زۆڕانبازییێدا یێ ب هێز بیت، به‌لكی مرۆڤێ ب هێز ئه‌وه یێ ل ده‌مێ توڕه‌بوونێ بشێت خۆ ڕاگریت و كونتڕۆلێ ل سه‌ر خۆ بكه‌ت)).
متفق عليه
عن أبي هريرة رضي الله عنه مرفوعاً: "لِيُسَلِّمِ الصغيرُ على الكبيرِ، والمارُّ على القاعدِ، والقليلُ على الكثيرِ" وفي رواية: "والراكبُ على الماشي".
متفق عليه
ژ ئه‌بو مه‌سعوودێ ئه‌نصاڕی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: زه‌لامه‌ك هاته ده‌ڤ پێغەمبەری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) و گۆت: ده‌وارێ من یێ مری، ڤێجا ده‌واره‌كی بده من لێ سویار بم، ئینا گۆت: ((من (چ ده‌وار) نینن))، ئینا زه‌لامه‌كی گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ئه‌ز دێ به‌رێ وی ده‌مه ئێكی كو ده‌واره‌كی بده‌تێ، پێغەمبەرێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هەر کەسێ به‌رێ ئێكی بده‌ته خێر و باشییه‌كێ، دێ هندی وی كه‌سێ وێ خێرێ دكه‌ت؛ خێر گه‌هیته وی كه‌سێ به‌رێ وی دایێ)).
رواه مسلم
عن علي بن أبي طالب رضي الله عنه مرفوعاً: «إذا انْتَعَل أحدكم فليبدأ باليمين، وإذا نَزَعَ فليبدأ بالشمال، ولْتَكُن اليُمنى أولَهُما تُنْعَل، وآخِرَهُما تُنْزَع».
متفق عليه
ژ عائیشایێ (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەری (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((خه‌به‌ران نه‌بێژنه مرییان، چونكی ئه‌و یێن گه‌هشتینه وی كارێ وان به‌ری خۆ فڕێكری و ئه‌نجامدای)).
رواه البخاري
ژ ئه‌بو ئه‌یووبێ ئه‌نصاڕی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((بۆ چ موسلمانان یا حه‌لال نینه ئه‌و ژ سێ شه‌ڤان زێده‌تر ژ برایێ خۆ سل ببيت و پشتا خۆ بده‌تێ و د گه‌ل نه‌ئاخڤیت، دێ گه‌هنه ئێك و ئه‌ڤه دێ پشتا خۆ ده‌ته ڤی و یێ دی دێ پشتا خۆ ده‌ته وی، باشترینێ وان ژی ئه‌وه یێ ده‌ستپێكێ سلاڤ دكه‌ت)).
متفق عليه
ژ جوبه‌یرێ كوڕێ موطعیمی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت کو: وی گوھ ل پێغەمبەری (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) بوو دگۆت: ((ئه‌و كه‌سێ په‌یوه‌ندییێن مرۆڤاینییێ دبڕیت؛ ناچیته به‌حه‌شتێ)).
متفق عليه
عَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لاَ يَنْظُرُ اللَّهُ إِلَى مَنْ جَرَّ ثَوْبَهُ خُيَلاَءَ».
متفق عليه
ژ ئه‌نه‌سێ كوڕێ مالكی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ حه‌ز بكه‌ت ڕزقێ وی زێده و به‌رفره‌ھ بیت و ژییێ وی درێژ بیت؛ هنگی بلا په‌یوه‌ندییێن خۆ یێن مرۆڤایینییێ بگه‌هینیت)).
متفق عليه
عن عبد الله بن عمرو بن العاص رضي الله عنهما أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: «من الكبائر شَتْمُ الرجل والديه» قيل: وهل يسبّ الرجل والديه؟ قال: «نعم، يسبّ أبا الرجل فيسبّ أباه، ويسبّ أمّه، فيسبّ أمّه».
متفق عليه
عه‌بدولڕه‌حمانێ كوڕێ ئه‌بو له‌يلای دبێژیت: كه‌عبێ كوڕێ عۆجرەى گه‌هشته من و گۆت: ئه‌رێ ئه‌ز دیارییه‌كێ نه‌ده‌مه ته؟ پێغه‌مبه‌ر (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) هاته ده‌ڤ مه، ڤێجا مه گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ مه زانی دێ چاوا سلاڤ كه‌ینه ته، به‌لێ پا دێ چاوا صه‌له‌واتان ده‌ینه سه‌ر ته؟ گۆت: ((بێژن: ((اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا صَلَّيْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ، اللَّهُمَّ بَارِكْ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، كَمَا بَارَكْتَ عَلَى آلِ إِبْرَاهِيمَ، إِنَّكَ حَمِيدٌ مَجِيدٌ))، ئانكو: ((خودایێ من؛ صه‌له‌واتان بده سه‌ر موحه‌ممه‌دی و مالباتا موحه‌ممه‌دی، هه‌روه‌كی كا چاوا ته صه‌له‌وات داینه سه‌ر مالباتا ئیبراهیمی، ب ڕاستی تو یێ ژ هه‌ژی سوپاسییێی و یێ خودان مه‌زناهی، خودایێ من؛ به‌ره‌كه‌تێ بڕێژه سه‌ر موحه‌ممه‌دی و مالباتا موحه‌ممه‌دی،؛ هه‌روه‌كی كا چاوا ته به‌ره‌كه‌ت ڕێژتییه سه‌ر مالباتا ئیبراهیمی، ب ڕاستی تو یێ ژ هه‌ژی سوپاسییێی و یێ خودان مه‌زناهی)).
متفق عليه
ژ ئه‌بو هورەیرەی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((نێزیكترین جھ و ده‌م مرۆڤ تێدا یێ نێزیكی خودێ بیت؛ ئه‌وه ده‌مێ مرۆڤ تێدا دچیته سوجدێ، له‌وا هوین گه‌له‌ك دوعایان د سوجدێدا بكه‌ن)).
رواه مسلم
عن أبي أمامة رضي الله عنه قال: سمعتُ رسولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم يقولُ: «اقْرَؤُوا القرْآنَ؛ فَإنَّهُ يَأتِي يَوْمَ القِيَامَةِ شَفِيعًا لأَصْحَابِهِ».
رواه مسلم
عن أبي ذر الغفاري رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «ألاَ أُخْبِرُكَ بِأَحَبِّ الكَلاَمِ إِلَى اللهِ؟ إنَّ أَحَبَّ الكلام إِلى الله: سبحان اللهِ وبحمدِهِ».
رواه مسلم
ژ ئه‌بو هورەیرەى (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ باوه‌ری ب خودێ و ڕۆژا دویماهیكێ هه‌بیت؛ بلا ئاخڤتنا خێرێ بكه‌ت یان ژی بلا بێده‌نگ بیت، هه‌ر كه‌سێ باوه‌ری ب خودێ و ڕۆژا دویماهیكێ هه‌بیت؛ بلا قه‌درێ جیرانێ خۆ بگریت، هه‌ر كه‌سێ باوه‌ری ب خودێ و ڕۆژا دویماهیكێ هه‌بیت؛ بلا قه‌درێ مێهڤانێ خۆ بگریت)).
متفق عليه
ژ جه‌ریرێ كوڕێ عه‌بدولڵاهی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ دلۆڤانییێ ب خه‌لكی نه‌به‌ت؛ خودایێ مه‌زن ژی دلۆڤانییێ ب وی نابه‌ت)).
متفق عليه
عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «نِعْمَتَانِ مَغْبُونٌ فِيهِمَا كَثِيرٌ مِنَ النَّاسِ: الصِّحَّةُ وَالفَرَاغُ».
رواه البخاري
عن أبي هريرة رضي الله عنه مرفوعاً: «والذي نفسي بيده، لو لم تذنبوا، لذهب الله بكم، وجاء بقوم يُذْنِبُونَ، فيستغفرون اللهَ تعالى، فيغفر لهم».
رواه مسلم
عن عبد الله بن مسعود رضي الله عنه مرفوعاً: «يُؤْتَى بجهنم يومئذ لها سبعون ألف زِمَامٍ مع كل زمام سبعون ألف ملك يَجُرُّونَهَا».
رواه مسلم
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه: أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقُولُ فِي سُجُودِهِ: «اللهُمَّ اغْفِرْ لِي ذَنْبِي كُلَّهُ دِقَّهُ، وَجِلَّهُ، وَأَوَّلَهُ وَآخِرَهُ وَعَلَانِيَتَهُ وَسِرَّهُ».
رواه مسلم
ژ عائیشایێ (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((نه‌خۆشتڤیترین كه‌س ل ده‌ڤ خودێ ئه‌وه یێ ب توندی دچیته د ناڤ گه‌نگه‌شێدا و زێده‌گاڤییێ تێدا دكه‌ت)).
متفق عليه
ژ ئه‌بو هوره‌یره‌ی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: ده‌رباره‌ی وی تشتێ ژ هه‌مییان پتر خه‌لكی دبه‌ته به‌حه‌شتێ پرسیار ژ پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) هاته كرن، ئینا گۆت: ((ته‌قوا خودێ و ڕه‌وشتێ جوان)) و ده‌رباره‌ی وی تشتێ ژ هه‌مییان پتر خه‌لكی دبه‌ته جه‌هنه‌مێ پرسیار ژێ هاته كرن، ئینا گۆت: ((ده‌ڤ و عه‌وره‌ت)).
رواه الترمذي وابن ماجه وأحمد
عن أبي سعيد الخدري رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : "الْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ، لَا إلَهَ إلَّا اللَّهُ، وَسُبْحَانَ اللَّهِ، وَاَللَّهُ أَكْبَرُ، وَالْحَمْدُ لِلَّهِ، وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إلَّا بِاَللَّهِ".
رواه ابن حبان والحاكم، أما النسائي فرواه في الكبرى لكن من حديث أبي هريرة
عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الدُّعَاءُ لاَ يُرَدُّ بَيْنَ الأَذَانِ وَالإِقَامَةِ».
رواه أبو داود والترمذي والنسائي
الصفحة السابقة
صفحة 6 من 12
الصفحة التالية
