KMR
The Creed
الأسماء والأحكام
22 حديث
الإسلام
3
نواقض الإسلام
1
مسائل الجاهلية
1
زيادة الإيمان ونقصانه
5
شعب الإيمان
3
الكفر
2
الشرك
4
النفاق
1
الفسق
1
البدعة
2
22 حديث
ئه‌بو مووسایێ ئه‌شعه‌ری (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ چه‌كی ل دژی مه ڕاكه‌ت، ئه‌و نه ژ مه‌یه)).
متفق عليه
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: «له‌زێ د كریارێن (باش)ـدا بكه‌ن به‌ری هنده‌ك فتنه ب سه‌ر هه‌وه‌دا بهێن كو وه‌كی پارچه‌یێن شه‌ڤا تاڕینه، سپێدێ مرۆڤ باوه‌رداره و ئێڤاری دبیتە كافر، یان ئێڤاری باوه‌رداره و سپێدێ دبیتە كافر، دینێ خۆ ب ئالاڤه‌كێ كێم یێ دونیایێ دفڕۆشیت».
رواه مسلم
عن أبي هريرة رضي الله عنه مرفوعاً: «الإيمانُ بِضْعٌ وَسَبْعُونَ أو بِضْعٌ وسِتُّونَ شُعْبَةً: فَأَفْضَلُهَا قَوْلُ: لا إله إلا الله، وَأَدْنَاهَا إِمَاطَةُ الأَذَى عَنِ الطَّرِيقِ، وَالحَيَاءُ شُعْبَةٌ مِنَ الإِيمَانِ».
متفق عليه
ژ ئه‌بو هوره‌یره‌ی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((خودایێ من؛ تو قه‌برێ من نه‌كه په‌یكه‌ره‌ك عیباده‌ت بۆ بهێته كرن، خودێ نه‌فره‌ت یێن ل وان كه‌سان كرین یێن قه‌برێن پێغه‌مبه‌رێن خۆ كرینه مزگه‌فت)).
رواه أحمد
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ب ڕاستی گرانترین نڤێژ ل سه‌ر مونافقان نڤێژا عه‌یشا و نڤێژا سپێدێیه و ئه‌گه‌ر وان زانیبا كا چ خێر و خه‌لات تێدانه، دا هێنێ ئه‌گه‌ر خۆ ل سه‌ر چۆكان بایه، و من كربوو دلێ خۆ كو فه‌رمانێ بكه‌م قامه‌ت بۆ نڤێژێ بهێته گرتن و پاشی فه‌رمانێ ل زه‌لامه‌كی بكه‌م نڤێژێ ل به‌را خه‌لكی بكه‌ت، پاشى د گه‌ل هنده‌ك زه‌لامان چه‌ند باره‌كێن داران د گه‌ل خۆ ببه‌م و بچینه وی خه‌لكێ ئاماده‌یی نڤێژێ نه‌بووین و خانیێن وان ب سه‌ر واندا ب سۆژم)).
متفق عليه
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ گازییێ بۆ ڕێكه‌كا ڕاست بكه‌ت، خێرا وی وه‌كی خێرا وان كه‌سان هه‌مییانه یێن ل دویڤ وی كه‌ڤتین، بێی كو تشته‌ك ژ خێرا وان كێم ببیت، و هه‌ر كه‌سێ گازییێ بۆ ڕێكه‌كا لادان و سه‌رداچوونێ بكه‌ت، گونه‌ها وی وه‌كی گونه‌ها وان كه‌سان هه‌مییانه یێن ل دویڤ وی كه‌ڤتین، بێی كو تشته‌ك ژ گونه‌ها وان كێم ببیت)).
رواه مسلم
مه‌حموودێ كوڕێ له‌بیدی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ب راستی ئه‌و تشتێ ئه‌ز پتر ژ هه‌مییان ژێ دترسم ب سه‌ر هه‌وه‌دا بهێت: شركا بچویكه))، گۆتن: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ، شركا بچویك چ جۆره شركه؟ گۆت: ((ڕویمه‌تییه، خودایێ مه‌زن ل ڕۆژا قیامه‌تێ ده‌مێ خه‌لكی ل سه‌ر كریارێن وان خه‌لات دكه‌ت؛ دبێژیته وان: هه‌ڕنه ده‌ڤ وان كه‌سێن هه‌وه ل دونیایێ ڕویمه‌تی بۆ دكر و ژ به‌ر وان كارێ باش دكر، ڤێجا به‌رێ خۆ بده‌نێ كا دێ هوین چ خێر و خه‌لاتان ل ده‌ڤ وان بینن؟)).
رواه أحمد
عن عبد الله بن عمرو بن العاص - رضي الله عنه- مرفوعاً: "مَن ردته الطِّيَرَة عن حاجته فقد أشرك، قالوا: فما كفارة ذلك؟ قال: أن تقول: اللهم لا خير إلا خيرك، ولا طَيْرَ إِلَّا طَيْرُكَ ولا إله غيرك".
رواه أحمد
نوعمانێ كوڕێ به‌شیری (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((نموونه‌یا باوه‌رداران د حه‌زژێكرن و دلۆڤانی و دلپێڤه‌بوونا وان بۆ ئێكودوو، وه‌كی مه‌ته‌لا له‌شییه، ئه‌گه‌ر ئه‌ندامه‌ك ژێ بئێشیت، له‌ش هه‌می دێ گازی ئێك كه‌ت و ژ بێخه‌وی و تایا نه‌خۆشییێ د گه‌ل دئێشیت)).
متفق عليه
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَطَمَ الخُدُودَ، وَشَقَّ الجُيُوبَ، وَدَعَا بِدَعْوَى الجَاهِلِيَّةِ».
متفق عليه
هنده‌ك هه‌ڤژینێن پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) دبێژن: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ بچیتە ده‌ڤ فالگره‌كی و پرسیارا تشته‌كی ژێ بكه‌ت، چل ڕۆژان نڤێژا وی ناهێته قه‌بویلكرن)).
رواه مسلم
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((باوه‌ری حه‌فتێ و تشته‌ك - یان شێست و تشته‌ك - لقه، بلندترین و باشترین لقێ باوه‌رییێ گۆتنا (لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ)ـیه و كێمترین لقێ باوه‌رییێ ژی لادانا وی تشتییه ل سه‌ر ڕێكێ یێ نه‌خۆشییێ دگه‌هینیته خه‌لكی، شه‌رم ژی لقه‌كه ژ باوه‌رییێ)).
متفق عليه
عَنْ بُرَيْدَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ حَلَفَ بِالْأَمَانَةِ فَلَيْسَ مِنَّا».
رواه أبو داود وأحمد
عه‌بدولڵاھێ كوڕێ عه‌مری (خودێ ژ هه‌ردووكان ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((موسلمان ئه‌وه یێ موسلمانێن دی ژ ئه‌زمان و ده‌ستێ وی د پاراستی و سلامه‌ت بن، و مشه‌ختی ئه‌وه یێ ژ وان تشتان دویر بكه‌ڤیت یێن خودێ پاشڤه‌برن ژێ كری)).
متفق عليه
ژ ئبن عومه‌ری (خودێ ژ هه‌ردووکان ڕازی بیت) کو پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ئيسلام ل سه‌ر پێنج ستوینان هاتییه ئاڤاكرن: شاهده‌دان كو ژ ئه‌لڵاهی پێڤه‌تر چ خودایێن ژ هه‌ژی په‌رستنێ نینن و موحه‌ممه‌د پێغه‌مبه‌رێ خودێیه، كرنا نڤێژێ، دانا زه‌كاتێ، چوونا حه‌جێ و گرتنا ڕۆژییێن هه‌یڤا ڕه‌مه‌زانێ)).
متفق عليه
ژ ئەبی سەعیدێ خودری (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: من گوهـ ل پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) بوو دگۆت: ((هه‌ر كه‌سێ ژ هه‌وه خرابییه‌ك دیت؛ بلا ب ده‌ستێ خۆ بگوهۆڕیت، ئه‌گه‌ر نه‌شیا بلا ب ئه‌زمانێ خۆ بگوهۆڕیت، ئه‌گه‌ر نه‌شیا بلا ب دلێ خۆ بگوهۆڕیت و ئه‌و لاوازترین باوه‌رییه)).
رواه مسلم
ژ ئەبو مالکێ ئەشعەری (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((پاقژی نیڤا باوەرییێیە، و (الحَمدُ لِلهِ) تەڕازییێ تژی دکەت و (سُبحانَ اللهِ وَالحَمدُ لِلهِ) ژی د ناڤبەرا ئەسمان و ئەردیدا تژی دكه‌ن - یان تژی دکەت -. نڤێژ ڕۆناهییە، خێر و صه‌ده‌قه بەڵگەیە، صەبر و هه‌دار ڕۆناهییە، قورئان بەڵگەیە بۆ تە یان ل سەر تە. هەمی خەلك سپێدێ زوی ژ مال ده‌ردكه‌ڤن (ئانكو ڕۆژا خۆ ده‌ستپێدكه‌ن و بۆ خۆ كار دكه‌ن) و نه‌فسێن خۆ دفرۆشن؛ ڤێجا یان ڤێ نه‌فسێ ئازاد دکەن یان ژ ناڤ دبەن)).
رواه مسلم
ژ عائیشایێ (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: من گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ل سه‌رده‌مێ نه‌زانینێ (به‌ری ئیسلامێ) ئبن جودعانی په‌یوه‌ندییێن مرۆڤایینییێ دگه‌هاندن و خوارن ددا كه‌سێ به‌له‌نگاز، ئه‌رێ ئه‌ڤه دێ چ مفای ل وی كه‌ت (بۆ قیامه‌تا وی)؟ گۆت: ((نه‌خێر چ مفای ل وی ناكه‌ت، چونكی ب ڕاستی وی ڕۆژه‌كێ نه‌گۆت: خودایێ من؛ ل ڕۆژا لێپرسینێ گونه‌هێن من ژێببه)).
رواه مسلم
جابر (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: من گوهـ ل پێغەمبەری (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) بوو دگۆت: ((هندى د ناڤبه‌را مرۆڤى و شرك و كوفرێدايە؛ هێلانا نڤێژێیه)).
رواه مسلم
عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: "ثَلاَثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ حَلاَوَةَ الإِيمَانِ: أَنْ يَكُونَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا، وَأَنْ يُحِبَّ المَرْءَ لاَ يُحِبُّهُ إِلَّا لِلَّهِ، وَأَنْ يَكْرَهَ أَنْ يَعُودَ فِي الكُفْرِ كَمَا يَكْرَهُ أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ".
متفق عليه
عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ رضي الله عنه أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، يَقُولُ: «ذَاقَ طَعْمَ الْإِيمَانِ مَنْ رَضِيَ بِاللهِ رَبًّا، وَبِالْإِسْلَامِ دِينًا، وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولًا».
رواه مسلم
عن جابر بن عبد الله قال: كان رسول الله صلى الله عليه وسلم إذا خطب احمرَّتْ عيناه، وعلا صوته، واشتد غضبه، حتى كأنه مُنذِرُ جيشٍ يقول: صبَّحكم ومسَّاكم، ويقول: «بُعثتُ أنا والساعةُ كهاتين»، ويقرن بين إصبعيه السبابة، والوسطى، ويقول: «أما بعد، فإن خير الحديث كتاب الله، وخير الهدى هدى محمد، وشر الأمور محدثاتها، وكل بدعة ضلالة» ثم يقول: «أنا أولى بكل مؤمن من نفسه، من ترك مالًا فلأهله، ومن ترك دينًا أو ضَياعًا فإليَّ وعليَّ».
رواه مسلم
