KMR
The Creed
الإيمان بالله عز وجل
44 حديث
توحيد الربوبية
2
توحيد الألوهية
14
توحيد الأسماء والصفات
24
44 حديث
عومه‌رێ كوڕێ خه‌طابی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ب ڕاستی خودایێ مه‌زن هه‌وه پاشڤه دبه‌ت كو سویند ب دایك و بابێن خۆ بخۆن)). عومه‌ری گۆت: ئه‌ز ب خودێ كه‌مه ئه‌ڤه ژ وێ ڕۆژا من گوهـ ل پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بووی پاشڤه‌برن ژ ڤێ چه‌ندێ كری من ئه‌و سوینده نه‌خوارییه، نه ب مه‌ره‌م و نه من ژ كه‌سه‌كێ دی ڤه‌گوهاستییه.
متفق عليه
عن أبي واقد الحارث بن عوف رضي الله عنه أنَّ رسول الله صلى الله عليه وسلم بينما هو جالس في المسجد، والناس معه، إذ أقبل ثلاثَةُ نَفَرٍ، فأقبل اثنان إلى رسول الله، صلى الله عليه وسلم وذهب واحد، فوقفا على رسول الله صلى الله عليه وسلم ، فأما أحدهما فرأى فُرْجَةً في الْحَلْقَةِ فجلس فيها، وأما الآخر فجلس خلفهم، وأما الثالث فأدْبَر ذاهبٍا، فلما فرغ رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: «ألا أُخْبِرُكُم عن النَّفَرِ الثلاثة: أما أحدهم فأَوَى إلى الله فآوَاهُ الله إليه، وأما الآخر فاسْتَحْيا فاسْتَحْيَا الله منه، وأما الآخر، فأعْرَضَ، فأعرضَ اللهُ عنه».
متفق عليه
عن أنس بن مالك رضي الله عنه أنَّ رَجُلاً كَانَ عِند النَبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَمَرَّ رَجُلٌ بِهِ، فقال: يا رسول الله، أنِّي لَأُحِبُّ هَذَا، فَقَال لَهُ النَبِيُّ صلى الله عليه وسلم : «أَأَعْلَمْتَهُ؟» قال: لا. قال: «أَعْلِمْهُ»، فَلَحِقَهُ، فقال: إِنِّي أُحِبُّك فِي الله، فقال: أّحَبَّك الَّذِي أَحْبَبْتَنِي لَهُ.
رواه أبو داود والنسائي في الكبرى وأحمد
ژ ئه‌بو هوره‌یره‌ی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((خودایێ مه‌زن گۆت: ئه‌ز ژ هه‌می كه‌سان بێمننه‌تترم كو شریك و هه‌ڤپشكه‌ك بۆ من بهێته دروستكرن، له‌وا هه‌ر كه‌سێ كاره‌كی بكه‌ت و د وی كاریدا كه‌سه‌كێ دی د گه‌ل من بكه‌ته شریك و هه‌ڤپشك؛ وی ده‌می دێ وی كه‌سی و هه‌ڤپشك دروستكرنا وی هێلم و وی كاری ژێ وه‌رناگرم)).
رواه مسلم
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هندی خودێیه غیره‌تێ دبه‌ت، و هندی باوه‌رداره غیره‌تێ دبه‌ت، غیره‌تا خودێ ئه‌وه كو باوه‌ردار ئه‌وێ كریارێ ئه‌نجام بده‌ت یا خودێ ل سه‌ر وی حه‌رام كری)).
متفق عليه
ژ عومەرێ كوڕێ خه‌طابی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت کو: وی گوھ ل پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) بوو دگۆت: ((هوین زێده‌گاڤییێ د په‌سنكرنا مندا نه‌كه‌ن و من ژ ئاستێ من مه‌زنتر لێ نه‌كه‌ن وه‌كی فه‌ڵه‌یان زێده‌گاڤی د عیسایێ كوڕێ مه‌ریه‌مێدا كری، چونكی ئه‌ز ب تنێ عه‌بدێ خودێ مه، له‌وا هوین بێژین: عه‌بدێ خودێیه و پێغه‌مبه‌رێ وییه)).
رواه البخاري
ژ ئه‌بو هوره‌یره‌ی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: هاته گۆتن: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ل ڕۆژا قیامه‌تێ كیژ مرۆڤ ژ هه‌مییان پتر دێ ب شه‌فاعه‌تا ته به‌خته‌وه‌ر بیت؟ گۆت: ((ئه‌بو هوره‌یره؛ من گومان دبر كو ژ ته پێڤه‌تر كه‌سه‌ك پرسیارا ڤێ فه‌رمووده‌یێ ژ من ناكه‌ت، ئه‌ڤه ژی ژ به‌ر وێ ڕژدییا ئه‌ز ل ده‌ڤ ته دبینم ل سه‌ر ب ده‌ستڤه‌ئینانا فه‌رمووده‌یان، به‌خته‌وه‌رترین مرۆڤ ب شه‌فاعه‌تا من ل ڕۆژا قیامه‌تێ ئه‌وه یێ ژ نیڤا دلێ خۆ گۆتی: ژ ئه‌لڵاهی پێڤه‌تر چ خودایێن ژ هه‌ژی په‌رستنێ نینن (لا إله إلا الله))).
رواه البخاري
عوباده (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ شاهده بده‌ت كو ژ ئه‌لڵاهی پێڤه‌تر چ خودایێن ژ هه‌ژی په‌رستنێ نینن و ئه‌و ئێكێ ب تنێیه و وی چ شریك نینن، و شاهده بده‌ت كو موحه‌ممه‌د عه‌بدێ خودێ و پێغه‌مبه‌رێ وییه، و عیسا عه‌بدێ خودێ و پێغه‌مبه‌رێ وییه و په‌یڤا وییه یا هاڤێتییه د ناڤ مه‌ریه‌مێدا و ڕوحه‌كه ژ لایێ ویڤه، و به‌حه‌شت حه‌ق و ڕاسته و ئاگرێ جه‌هنه‌مێ حه‌ق و ڕاسته؛ هنگی خودێ دێ وی به‌ته به‌حه‌شتێ ب ئه‌وێ كریارا وی هه‌بیت)).
متفق عليه
عه‌بدولڵاهێ كوڕێ مه‌سعوودی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆتنه‌ك گۆت و من ژی ئێكا دی گۆت، پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ بمریت و ئه‌و هه‌ڤپشكه‌كی (شریكه‌كی) بۆ خودێ چێكه‌ت (عیباده‌تێ وی بكه‌ت و دوعا ژێ بكه‌ت)، دێ چیته ئاگرێ جه‌هنه‌مێ))، من ژی گۆت: هه‌ر كه‌سێ بمریت و ئه‌و چ هه‌ڤپشكان بۆ خودێ چێنه‌كه‌ت، دێ چیته به‌حه‌شتێ.
متفق عليه
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَقُولُ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ: أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِي، وَأَنَا مَعَهُ حِينَ يَذْكُرُنِي، فَإِنْ ذَكَرَنِي فِي نَفْسِهِ ذَكَرْتُهُ فِي نَفْسِي، وَإِنْ ذَكَرَنِي فِي مَلَإٍ ذَكَرْتُهُ فِي مَلَإٍ خَيْرٍ مِنْهُ، وَإِنِ اقْتَرَبَ إِلَيَّ شِبْرًا، تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ ذِرَاعًا، وَإِنِ اقْتَرَبَ إِلَيَّ ذِرَاعًا، اقْتَرَبْتُ إِلَيْهِ بَاعًا، وَإِنْ أَتَانِي يَمْشِي أَتَيْتُهُ هَرْوَلَةً».
متفق عليه
عن ابن مسعود رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : «من أصابته فَاقَة فأنْزَلها بالناس لم تُسَدَّ فَاقَتُهُ، ومن أنْزَلها بالله، فَيُوشِكُ الله له بِرزق عاجل أو آجل».
رواه أبو داود والترمذي وأحمد
ژ ئبن عه‌باسی (خودێ ژ هه‌ردووكان ڕازی بیت) كو پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ب ڕاستێ خودێ بۆ من خه‌له‌تی و ژبیركرن و كوته‌كی لێكرن ژ سه‌ر ئوممه‌تا من ڕاكرییه))
رواه ابن ماجه والبيهقي وغيرهما
عن أبي هريرة رضي الله عنه قال: سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول: «جَعَلَ اللهُ الرحمةَ مائة جُزْءٍ، فَأَمْسَكَ عِنْدَهُ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ، وأَنْزَلَ في الأَرْضِ جُزْءًا وَاحِدًا، فَمِنْ ذَلِكَ الجُزْءِ يَتَرَاحَمُ الخَلَائِقُ، حتى تَرْفَعَ الدَّابَّةُ حَافِرَهَا عَنْ وَلَدِهَا خَشْيَةَ أَنْ تُصِيبَهُ». وفي رواية «إِنَّ للهِ تعالى مئةُ رحمةٍ، أَنْزَلَ منها رحمةً واحدةً بَيْنَ الجِنِّ والإنسِ والبَهَائِمِ والهَوَامِّ، فَبِهَا يَتَعَاطَفُونَ، وبها يَتَرَاحَمُونَ، وبِهَا تَعْطِفُ الوَحْشُ على وَلَدِهَا، وأَخَّرَ اللهُ تعالى تِسْعًا وتِسْعِينَ رحمةً يَرْحَمُ بِهَا عِبَادَهُ يومَ القِيَامَةِ». وعن سلمان الفارسي رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : «إِنَّ للهِ تعالى مئةُ رحمةٍ فمنها رحمةٌ يَتَرَاحَمُ بها الخَلْقُ بَيْنَهُمْ، وتِسْعٌ وتِسْعُونَ لِيَومِ القِيَامَةِ». وفي رواية: «إِنَّ اللهَ تَعَالَى خَلَقَ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ والأَرْضَ مئةَ رحمةٍ كُلُّ رحمةٍ طِبَاقَ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ إلى الأَرْضِ، فَجَعَلَ منها في الأَرْضِ رَحْمَةً فبها تَعْطِفُ الوَالِدَةُ على وَلَدِهَا، والوَحْشُ والطَّيْرُ بَعْضُهَا عَلَى بَعْضٍ، فإذا كانَ يومُ القيامةِ أَكْمَلَهَا بِهَذِه الرحمةِ».
حديث أبي هريرة -رضي الله عنه-: متفق عليه. حديث سلمان -رضي الله عنه-: رواه مسلم
ژ ئه‌بو هورەیرەی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((مسوگه‌ر خودێ به‌رێ خۆ ناده‌ته شێوه و مال و سامانێ هه‌وه، به‌لكی به‌رێ خۆ دده‌ته دل و كریارێن هه‌وه)).
رواه مسلم
ژ ئه‌بو زەڕی (خودێ ژێ ڕازی بیت): ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) د وێ چەندێدا یا کو وی ژ خودایێ مه‌زن ڤه‌گێڕای کو گۆتییە: ((ئه‌ی عه‌بدێن من؛ من زۆڕداری ل سه‌ر خۆ حه‌ڕام كرییه و من د ناڤبه‌را هه‌وه ژیدا حه‌رامكر، ڤێجا هوین زۆڕدارییێ نه‌كه‌ن. ئه‌ی عه‌بدێن من؛ هوین هه‌می د سه‌رداچوویینه، ئه‌و نه‌بیت یێ من به‌رێ وی دایه ڕێكا ڕاست و ب هیدایه‌ت ئینای، ڤێجا هوین داخوازا هیدایه‌تێ ژ من بكه‌ن ئه‌ز دێ هه‌وه ب هیدایه‌ت ئینم و به‌رێ هه‌وه ده‌مه ڕێكا ڕاست. ئەی عەبدێن من؛ هوین هه‌می د برسینە، ئه‌و نه‌بیت یێ من تێر کربیت، ڤێجا داخوازا تێرکرنێ ژ من بکەن دێ وە تێرکەم. ئەی عەبدێن من؛ هوین هه‌می د ڕویسن، ئه‌و نه‌بیت یێ من جلك کربنە بەر، ڤێجا داخوازا جلکان ژ من بکەن، ئه‌ز دێ جلکان کەمە بەر هه‌وه. ئەی عەبدێن من؛ هوین ب شەڤ و ڕۆژ خەلەتی و گونه‌هان دکەن، ئەز ژی گونەهان هەمییان ژێدبەم، ڤێجا داخوازا ژێبرنا گونه‌هان ژ من بکەن، ئه‌ز دێ بۆ وە ژێبه‌م. ئەی عەبدێن من؛ هوین چ جاران نه‌شێن زیانێ بگەهیننه من و هوین چ جاران نه‌شێن مفاى بگەهیننه من. ئەی عەبدێن من؛ ئەگەر یێ ئێکێ و یێ دویماهیكێ ژ هه‌وە و مرۆڤ و ئه‌جنه‌یێن هه‌وه هه‌می ل سەر دلێ كه‌سێ ژ هه‌مییان ژ خودێ ترستربن ژ ناڤ هه‌وه؛ ئه‌ڤه خۆ تشته‌کی ل سه‌ر مولکێ من زێدە ناكه‌ت. ئەی عەبدێن من؛ ئەگەر یێ ئێکێ و یێ دویماهیكێ ژ هه‌وە و مرۆڤ و ئه‌جنه‌یێن هه‌وه هه‌می ل سەر دلێ كه‌سێ ژ هه‌مییان خرابتربن ژ ناڤ هه‌وه؛ ئه‌ڤه خۆ تشته‌کی ژ مولکێ من كێم ناكه‌ت.ئەی عەبدێن من؛ ئەگەر یێ ئێکێ و یێ دویماهیكێ ژ هه‌وە و مرۆڤ و ئه‌جنه‌یێن هه‌وه هه‌ر هه‌می ل جهه‌كی ڕابن و داخوازێ ژ من بكه‌ن، ڤێجا ئه‌ز ژی داخوازا هه‌مییان بجھ بينم و تشتێ ژ من خواستی بده‌مێ ؛ ئه‌ڤه خۆ تشته‌کی ژ مولکێ من كێم ناكه‌ت، هندی وێ ئاڤێ نه‌بیت یا ده‌مێ ده‌رزی دهێته داهێلان د ناڤ ئاڤێدا و ئاڤ پێڤه دهێت و ژ ئاڤا ده‌ریایێ كێم دبیت، ئەی عەبدێن من؛ ب ڕاستی ئەڤە کریارێن هه‌وەنە ئەز بۆ هه‌وه دنڤیسم و دپارێزم، پاشی جزایێ وان هه‌مییان ب ته‌مامی دده‌مه هه‌وه، ڤێجا هه‌ر كه‌سێ خێر دیت؛ بلا سوپاسیا خودێ بکەت، و هه‌ر كه‌سێ تشته‌کێ دی دیت ژ بلی وێ چەندێ؛ هنگی بلا ژ خۆ پێڤه‌تر لۆمه‌ی كه‌سێ دی نه‌كه‌ت)).
رواه مسلم
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضيَ اللهُ عنه أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: «أَحَبُّ الْبِلَادِ إِلَى اللهِ مَسَاجِدُهَا، وَأَبْغَضُ الْبِلَادِ إِلَى اللهِ أَسْوَاقُهَا».
رواه مسلم
عن أبي هريرة رضي الله عنه مرفوعاً: «لما خلق اللهُ الخَلْقَ كتب في كتاب، فهو عنده فوق العرش: إن رحمتي تَغْلِبُ غضبي». وفي رواية: «غَلَبَتْ غضبي» وفي رواية: «سَبَقَتْ غضبي».
متفق عليه
عه‌بدولڵاهێ كوڕێ مه‌سعوودی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: من پرسیار ژ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) كر: كیژ گونه‌هـ ل ده‌ڤ خودێ ژ هه‌مییان مه‌زنتره؟ گۆت: ((ئه‌وه تو هه‌ڤپشكه‌كی بۆ خودێ په‌یدا بكه‌ی د ده‌مه‌كیدا وی تو یێ دروست كری))، من گۆت: ب ڕاستی ئه‌و گونه‌هه‌كا مه‌زنه، پاشی من گۆت: پاشی كیژ؟ گۆت: ((ئه‌وه تو زارۆكێ خۆ بكوژی ژ ترسا هندێ كو د گه‌ل ته خوارنێ بخۆت))، من گۆت: پاشی كیژ؟ گۆت: ((ئه‌وه تو زینایێ د گه‌ل ژنا جیرانێ خۆ بكه‌ی)).
متفق عليه
ئه‌بو مووسا (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((مسوگه‌ر خودێ دێ ل دویڤ زۆڕداری درێژكه‌ت هه‌تا دگریت، ده‌مێ گرت ئێدی به‌رناده‌ت)) گۆت: پاشی ئه‌ڤ ئایه‌ته خواند: {وَكَذَلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ الْقُرَى وَهِيَ ظَالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ}[هود: 102]، ئانكو: ((و كانێ چاوا من خه‌لكێ وان گوندێن زۆڕدار ب عه‌زابێ گرتن ده‌مێ وان بێئه‌مرییا من كرى، وه‌سا ئه‌ز دێ خه‌لكێ گوندێن دى ژى ب عه‌زابێ گرم ئه‌گه‌ر وان ب كوفرا ب خودێ و نه‌گوهدارییا وى زۆڕدارى ل خۆ كر. هندى گرتنا وییه ب عه‌زابێ يا ب ئێش و دژواره)).
متفق عليه
عن عبد الله بن مسعود رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم أنه قال: "أكبر الكبائر: الإشراك بالله، والأمن من مَكْرِ الله، والقُنُوطُ من رحمة الله، واليَأْسُ من رَوْحِ الله".
رواه عبد الرزاق
عن أبي هريرة رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «ما توطَّنَ رجلٌ مسلمٌ المساجدَ للصلاة والذِّكر، إلا تَبَشْبَشَ اللهُ له، كما يَتَبَشْبَشُ أهلُ الغائب بغائبهم إذا قَدِمَ عليهم».
رواه ابن ماجه وأحمد
ژ ئه‌بو هوره‌یره‌ی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((ب ڕاستی خودێ گۆت: هه‌ر كه‌سێ دوژمناهییا وه‌لییه‌كێ من بكه‌ت؛ دێ شه‌ڕی ل دژی وی ڕاگه‌هینم، و نینه عه‌بدێ من ب تشته‌كی خۆ نێزیكی من بكه‌ت خۆشتڤیتر بیت ل ده‌ڤ من ژ وی تشتێ من ل سه‌ر وی فه‌ڕزكری و به‌رده‌وام عه‌بدێ من ب ئه‌نجامدانا سوننه‌تان دێ خۆ نێزیكی من كه‌ت هه‌تا ئه‌ز حه‌ز ژێ دكه‌م، گاڤا من حه‌ز ژێ كر: دێ بمه گوهێ وی یێ ئه‌و تشتی پێ گوهلێ دبیت، دێ بمه چاڤێ وی یێ ئه‌و تشتی پێ دبینیت، دێ بمه ده‌ستێ وی يێ ئه‌و تشتی پێ دگریت، دێ بمه پێ وی یێ ئه‌و ل سه‌ر ب ڕێڤه دچیت (ئانكو خودێ دێ ئه‌ندامێن وی مرۆڤی ژ كرنا كارێن خه‌له‌ت پارێزیت)، و ئه‌گه‌ر داخوازا تشته‌كی ژ من كر؛ دێ ده‌مه وی و ئه‌گه‌ر خۆ ب من پاراست ژ تشته‌كی؛ دێ وی پارێزم، و ئه‌ز بۆ چ كارێن من كرین دوودل نه‌بوویمه (دوودلبوونا خودێ ژ به‌ر په‌یدابوونا شك و گومانێ نینه، به‌لكی ژ به‌ر حه‌زژێكرنا وییه بۆ باوه‌رداری) وه‌كی وی ده‌مێ ئه‌ز ڕۆحا باوه‌رداری ژێ وه‌ردگرم، ئەو حه‌زناكه‌ت بمریت و ئه‌ز ژی حه‌زناكه‌م بێدلییا وی بكه‌م)).
رواه البخاري
عن أنس بن مالك وأبي هريرة رضي الله عنهما عن النبي صلى الله عليه وسلم فيما يرويه عن ربه عز وجل قال: «إذا تَقَرَّبَ العبدُ إليَّ شِبْرًا تَقَرَّبْتُ إليه ذِرَاعًا، وإذا تَقَرَّبَ إليَّ ذِرَاعًا تَقَرَّبْتُ مِنْهُ بَاعًا، وإذا أتاني يمشي أَتَيْتُهُ هَرْوَلَةً».
حديث أنس -رضي الله عنه- رواه البخاري . حديث أبي هريرة -رضي الله عنه- متفق عليه
عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا سَيُكَلِّمُهُ اللهُ، لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ تُرْجُمَانٌ، فَيَنْظُرُ أَيْمَنَ مِنْهُ فَلَا يَرَى إِلَّا مَا قَدَّمَ، وَيَنْظُرُ أَشْأَمَ مِنْهُ فَلَا يَرَى إِلَّا مَا قَدَّمَ، وَيَنْظُرُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَلَا يَرَى إِلَّا النَّارَ تِلْقَاءَ وَجْهِهِ، فَاتَّقُوا النَّارَ وَلَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ».
متفق عليه
صفحة 1 من 2
الصفحة التالية
