KMR
فقه العبادات
الصلاة
126 حديث
وجوب الصلاة وحكم تاركها
5
فضل الصلاة
10
الأذان والإقامة
6
أوقات النهي عن الصلاة
2
شروط الصلاة
3
أركان الصلاة
2
واجبات الصلاة
1
سنن الصلاة
1
صفة الصلاة
10
أذكار الصلاة
15
مبطلات الصلاة
1
أخطاء المصلين
5
سجود السهو والتلاوة والشكر
4
فضل صلاة الجماعة وأحكامها
7
أحكام الإمام والمأموم
4
صلاة أهل الأعذار
1
صلاة الجمعة
7
صلاة التطوع
40
صلاة الكسوف والخسوف
2
صلاة الاستسقاء
1
أحكام المساجد
9
126 حديث
ئه‌بو سه‌عیدێ خودری (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ده‌مێ هه‌وه گوهـ ل بانگی بوو؛ هوین ژی وه‌كی وێ یا بانگهلدێر دبێژیت ببێژن)).
متفق عليه
ئه‌نه‌سێ كوڕێ مالكی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: «ڕێزێن خۆ (د نڤێژێدا) ڕاست بكه‌ن، چونكی ڕاستكرنا ڕێزان ژ ته‌مامبوونا نڤێژێیه».
متفق عليه
عن عبد الله بن زيد بن عاصم المازني رضي الله عنه قال: (شُكِيَ إلى النبيِّ صلى الله عليه وسلم الرَّجلُ يُخَيَّلُ إِليه أنَّه يَجِد الشَّيء في الصَّلاة، فقال: لا ينصرف حتَّى يَسمعَ صَوتًا، أو يَجِد رِيحًا).
متفق عليه
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ئه‌رێ ما ئێك ژ هه‌وه ناترسیت ده‌مێ سه‌رێ خۆ به‌ری پێشنڤێژی (ئیمامی) بلند دكه‌ت، كو خودێ سه‌رێ وی وه‌كی سه‌رێ كه‌ری لێ بكه‌ت، یان شێوه‌یێ وی وه‌كی شێوه‌یێ كه‌ری لێ بكه‌ت)).
متفق عليه
عائیشا (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: من گوھ ل پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بوو دگۆت: ((چ نڤێژ نینن ل ده‌مێ خوارن یا ئاماده بیت و ل ده‌مێ مرۆڤ هه‌ردوو پیساتییان (ده‌ستنڤێژا زراڤ و ستویر) پالدده‌ت)).
رواه مسلم
ئبن مه‌سعوود (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ته‌حیات (ته‌شه‌هود) نیشا من دا، د ده‌مه‌كیدا ده‌ستێ من د ناڤبه‌را هه‌ردوو ده‌ستێن ویدا بوو، هه‌روه‌كی چاوا سووڕه‌ته‌كا قورئانێ نیشا من ددا: ((التَّحِيَّاتُ لِلَّهِ، وَالصَّلَوَاتُ وَالطَّيِّبَاتُ، السَّلاَمُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِيُّ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ، السَّلاَمُ عَلَيْنَا وَعَلَى عِبَادِ اللَّهِ الصَّالِحِينَ، أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ)) ئانكو: ((سلاڤ و په‌رستن بۆ خودێنه، نڤێژ و كریارێن پاقژ بۆ خودێنه، سلاڤ ل سه‌ر ته بن ئه‌ی پێغه‌مبه‌ر و دلۆڤانی و به‌ره‌كه‌تێن خودێ ل سه‌ر ته بن، سلاڤ ل سه‌ر مه و ل سه‌ر عه‌بدێن خودێ یێن چاك بن، ئه‌ز شاهده‌ییێ دده‌م كو ژ ئه‌لڵاهی پێڤه‌تر چ خودایێن ژ هه‌ژی په‌رستنێ نینن و ئه‌ز شاهده‌ییێ دده‌م كو موحه‌ممه‌د عه‌بدێ خودێ و پێغه‌مبه‌رێ وییه)). و د ڤه‌گوهاستنه‌كا دیدا هاتییه: ((إِنَّ اللهَ هُوَ السَّلَامُ، فَإِذَا قَعَدَ أَحَدُكُمْ فِي الصَّلَاةِ فَلْيَقُلْ: التَّحِيَّاتُ لِلَّهِ وَالصَّلَوَاتُ وَالطَّيِّبَاتُ السَّلَامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِيُّ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ، السَّلَامُ عَلَيْنَا وَعَلَى عِبَادِ اللهِ الصَّالِحِينَ، فَإِذَا قَالَهَا أَصَابَتْ كُلَّ عَبْدٍ لِلَّهِ صَالِحٍ فِي السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ، أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، ثُمَّ يَتَخَيَّرُ مِنَ الْمَسْأَلَةِ مَا شَاءَ)) ئانكو: ((ب ڕاستی خودێ بخۆ سه‌لامه، ڤێجا ده‌مێ ئێك ژ هه‌وه د نڤێژێدا ڕوینشت بلا بێژیت: سلاڤ و په‌رستن بۆ خودێنه، نڤێژ و كریارێن پاقژ بۆ خودێنه، سلاڤ ل سه‌ر ته بن ئه‌ی پێغه‌مبه‌ر و دلۆڤانی و به‌ره‌كه‌تێن خودێ ل سه‌ر ته بن، سلاڤ ل سه‌ر مه و ل سه‌ر عه‌بدێن خودێ یێن چاك بن، ده‌مێ ئه‌ڤه گۆت؛ دێ گه‌هیته هه‌ر عه‌بده‌كێ چاك يێ خودێ ل ئه‌سمان و ئه‌ردی، ئه‌ز شاهده‌ییێ دده‌م كو ژ ئه‌لڵاهی پێڤه‌تر چ خودایێن ژ هه‌ژی په‌رستنێ نینن و ئه‌ز شاهده‌ییێ دده‌م كو موحه‌ممه‌د عه‌بدێ خودێ و پێغه‌مبه‌رێ وییه، پاشی تشتێ وی دڤێت دێ بۆ خۆ داخواز کەت)).
متفق عليه
عن أبي موسى الأشعري رضي الله عنه قال: خَسَفَت الشمس على زمان رسول الله صلى الله عليه وسلم . فقام فَزِعًا، ويخشى أن تكون الساعة، حتى أتى المسجد، فقام، فصلى بأطول قيام وسجود، ما رأيته يفعله في صلاته قطُّ، ثم قال: إن هذه الآيات التي يُرْسِلُهَا الله عز وجل : لا تكون لموت أحد ولا لحياته، ولكن الله يُرْسِلُهَا يُخَوِّفُ بها عباده، فإذا رأيتم منها شيئا فَافْزَعُوا إلى ذكر الله و دُعَائِهِ وَاسْتِغْفَارِهِ.
متفق عليه
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) دوعا دكر و دگۆت: ((خودایێ من؛ ئه‌ز خۆ ب ته دپارێزم ژ سزایێ گۆڕی، ژ سزایێ ئاگرێ جه‌هنه‌مێ، ژ فتنه‌یا ژیان و مرنێ و ژ فتنه‌یا مه‌سیحێ ده‌جال)). د ڤه‌گوهاستنا موسلمیدا هاتییه: ((ده‌مێ ئێك ژ هه‌وه ژ ته‌حیاتا دویماهیكێ ب دویماهیك هات؛ بلا خۆ ب خودێ بپارێزیت ژ چار تشتان: ژ سزایێ جه‌هنه‌مێ، ژ سزایێ گۆڕی، ژ فتنه‌یا ژیان و مرنێ و ژ خرابییا مه‌سیحێ ده‌جال)).
متفق عليه
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ده‌مێ ته‌كبیرا (ئیحرامێ بۆ) نڤێژێ دكر، بۆ ده‌مه‌كێ كێم بێده‌نگ دبوو به‌ری قورئانێ بخوینیت، ڤێجا من گۆتێ: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ باب و دایكا من گۆری ته بن، ئه‌رێ تو د ئه‌وێ بێده‌نگییا د ناڤبه‌را ته‌كبیرا ئیحرامێ و خواندنێدا چ دبێژی؟ گۆت: «ئه‌ز دبێژم: خودایێ من؛ تو دویراتییێ بێخه د ناڤبه‌را من و گونه‌هێن مندا وه‌كی چاوا ته دویراتی ئێخستییه د ناڤبه‌را ڕۆژهه‌لات و ڕۆژئاڤایێدا. خودایێ من؛ من ژ گونه‌هێن من پاقژ بكه وه‌كی چاوا جلكێ سپی ژ پیساتییێ دهێته پاقژكرن. خودایێ من؛ گونه‌هێن من ب ئاڤ و به‌فر و گژلۆكێ بشۆ».
متفق عليه
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ئه‌گه‌ر ل ڕۆژا ئه‌ینییێ ل ده‌مێ گۆتارخوین گۆتارێ دخوینیت ته گۆته هه‌ڤالێ خۆ: بێده‌نگ به؛ ئه‌ڤه ته گۆتنه‌كا بێمفا و به‌تال كر)).
متفق عليه
عن جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا، قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُعَلِّمُنَا الِاسْتِخَارَةَ فِي الْأُمُورِ كَمَا يُعَلِّمُنَا السُّورَةَ مِنَ الْقُرْآنِ، يَقُولُ: «إِذَا هَمَّ أَحَدُكُمْ بِالْأَمْرِ فَلْيَرْكَعْ رَكْعَتَيْنِ مِنْ غَيْرِ الْفَرِيضَةِ، ثُمَّ لِيَقُلِ: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَخِيرُكَ بِعِلْمِكَ وَأَسْتَقْدِرُكَ بِقُدْرَتِكَ، وَأَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ الْعَظِيمِ، فَإِنَّكَ تَقْدِرُ وَلَا أَقْدِرُ، وَتَعْلَمُ وَلَا أَعْلَمُ، وَأَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ، اللَّهُمَّ إِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الْأَمْرَ خَيْرٌ لِي فِي دِينِي، وَمَعَاشِي، وَعَاقِبَةِ أَمْرِي» أَوْ قَالَ: «عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ، فَاقْدُرْهُ لِي وَيَسِّرْهُ لِي ثُمَّ بَارِكْ لِي فِيهِ، وَإِنْ كُنْتَ تَعْلَمُ أَنَّ هَذَا الْأَمْرَ شَرٌّ لِي فِي دِينِي وَمَعَاشِي وَعَاقِبَةِ أَمْرِي» أَوْ قَالَ: «فِي عَاجِلِ أَمْرِي وَآجِلِهِ، فَاصْرِفْهُ عَنِّي وَاصْرِفْنِي عَنْهُ، وَاقْدُرْ لِي الْخَيْرَ حَيْثُ كَانَ، ثُمَّ أَرْضِنِي» قَالَ: «وَيُسَمِّي حَاجَتَه».
رواه البخاري
ژ ئه‌بو هوره‌یره‌ی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((خودایێ من؛ تو قه‌برێ من نه‌كه په‌یكه‌ره‌ك عیباده‌ت بۆ بهێته كرن، خودێ نه‌فره‌ت یێن ل وان كه‌سان كرین یێن قه‌برێن پێغه‌مبه‌رێن خۆ كرینه مزگه‌فت)).
رواه أحمد
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ب ڕاستی گرانترین نڤێژ ل سه‌ر مونافقان نڤێژا عه‌یشا و نڤێژا سپێدێیه و ئه‌گه‌ر وان زانیبا كا چ خێر و خه‌لات تێدانه، دا هێنێ ئه‌گه‌ر خۆ ل سه‌ر چۆكان بایه، و من كربوو دلێ خۆ كو فه‌رمانێ بكه‌م قامه‌ت بۆ نڤێژێ بهێته گرتن و پاشی فه‌رمانێ ل زه‌لامه‌كی بكه‌م نڤێژێ ل به‌را خه‌لكی بكه‌ت، پاشى د گه‌ل هنده‌ك زه‌لامان چه‌ند باره‌كێن داران د گه‌ل خۆ ببه‌م و بچینه وی خه‌لكێ ئاماده‌یی نڤێژێ نه‌بووین و خانیێن وان ب سه‌ر واندا ب سۆژم)).
متفق عليه
عن أبي هريرة رضي الله عنه مرفوعًا: «صلاة الرجل في جماعة تَضعُفُ على صلاته في بيته وفِي سُوقِه خمسا وعشرين ضِعفًا، وذلك: أَنَّه إِذَا تَوَضَّأ، فَأَحسَن الوُضُوء، ثمَّ خرج إلى المسجد لاَ يُخرِجُهُ إلاَّ الصلاة؛ لَم يَخْطُ خُطوَةً إِلاَّ رُفِعَت له بِها درجة، وَحُطَّ عَنهُ بها خطيئة، فإذا صلَّى لم تزل الملائكة تُصَلِّي عليه، ما دام في مُصَلاَّه: اللهُمَّ صَلِّ عليه، اللهم اغفِر له، اللهم ارْحَمه، ولا يزال في صلاة ما انتظر الصلاة».
متفق عليه
عن عائشةَ أمِّ المؤْمنِين رضي الله عنها قالت: لَمْ يَكُنِ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى شَيْءٍ مِنَ النَّوَافِلِ أَشَدَّ مِنْهُ تَعَاهُدًا عَلَى رَكْعَتَيِ الفَجْرِ.
متفق عليه
عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ رضي الله عنه: أَنَّ رَسُولَ صَلَّى عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَخَذَ بِيَدِهِ، وَقَالَ: «يَا مُعَاذُ، وَاللَّهِ إِنِّي لَأُحِبُّكَ»، فَقَالَ: «أُوصِيكَ يَا مُعَاذُ لَا تَدَعَنَّ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلَاةٍ تَقُولُ: اللَّهُمَّ أَعِنِّي عَلَى ذِكْرِكَ وَشُكْرِكَ وَحُسْنِ عِبَادَتِكَ».
رواه أبو داود والنسائي وأحمد
ژ ئه‌بو هوره‌یره‌ی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) كو دگۆت: ((هه‌ر پێنج نڤێژ، ئه‌ینی بۆ ئه‌ینییێ، ڕه‌مه‌زان بۆ ڕه‌مه‌زانێ، كه‌فاره‌ت و ژێبه‌رن بۆ گونه‌هێن د ناڤبه‌را خۆدا، (به‌لێ ب مه‌رجه‌كی) ئه‌گه‌ر مرۆڤی خۆ ژ گونه‌هێن مه‌زن دویر ئێخست)).
رواه مسلم
مه‌عدانێ كوڕێ ئه‌بی طه‌لحه‌یێ یه‌عمه‌ری دبێژیت: ئه‌ز گه‌هشتمه سه‌وبانێ مه‌ولایێ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن)، ئینا من گۆتێ: بۆ من كاره‌كی بێژه كو ئه‌ز ئه‌نجام بده‌م و خودێ من پێ ببه‌ته به‌حه‌شتێ؟ یان گۆت: خۆشتڤیترین كریار بیت ل ده‌ڤ خودێ؟ ئینا ئه‌و بێده‌نگ بوو. پاشى من دووباره پرسیار ژێ كر هه‌ر بێده‌نگ بوو. بۆ جارا سێیێ من پرسیار ژێ كر، ئینا گۆت: من پرسیارا ڤێ چه‌ندێ ژ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) كر، ئینا گۆت: ((ته ئه‌مانه‌ت گه‌له‌ك سوجدەیان بۆ خودێ ببه، چونكی هه‌ر سوجدەیه‌كا تو بۆ خودێ دبه‌ی؛ خودێ دێ پله‌یه‌كێ ته پێ بلند كه‌ت و دێ گونه‌هه‌كێ بۆ ته پێ ژێبه‌ت)). مه‌عدانی گۆت: پاشى ئه‌ز گه‌هشتمه ئه‌بو ده‌ردائی و من هه‌مان پرسیار ژ وی ژی كر، ئه‌وی ژی هه‌مان ئاخڤتنا سه‌وبانی بۆ من گۆت.
رواه مسلم
عن أبي هريرة رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : «إذا قَام أحَدُكُم من الليل، فَاسْتَعْجَمَ القرآن على لِسَانه، فلم يَدْرِ ما يقول، فَلْيَضْطَجِع».
رواه مسلم
ژ ئه‌بو هورەیرەی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ شه‌ڤا ب بها (لیلة القدر)ـێ ڕابیته‌ڤه و وێ شه‌ڤێ ب كرنا عیباده‌تی ساخ بكه‌ت، باوه‌ری پێ هه‌بیت و بۆ خۆ ب خێر بهژمێریت و ل هیڤییا خه‌لاتێ وێ بیت، گونه‌هێن وی یێن بووری هه‌می دێ هێنه ژێبرن))
متفق عليه
وعن سالم بن عبد الله بن عمر بن الخطاب رضي الله عنهم عن أبيه: أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: « نِعْمَ الرَّجُلُ عبد الله، لو كان يُصلِّي من الليل» قال سالم: فكان عبد الله بعد ذلك لا يَنامُ من الليل إلا قليلًا.
متفق عليه
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((نڤێژا زه‌لامی ب جه‌ماعه‌ت؛ ب بیست و چه‌ند پله‌یان زێده‌تره ژ نڤێژا وی د مالا ویدا یان د بازاڕێ ویدا، ئه‌ڤه ژی چونكی ده‌مێ ئێك ژ وان ده‌ستنڤێژه‌كا جوان و تازه دگریت، پاشی دهێته مزگه‌فتێ و چ تشت وی نائینیته مزگه‌فتێ ژ بلی نڤێژێ و چ مه‌ره‌مێن دی نینن ژ بلی نڤێژێ؛ هنگی هه‌ر پێنگاڤه‌كا ئه‌و دهاڤێژیت، پله‌یه‌ك بۆ دهێته بلندكرن و گونه‌هه‌ك بۆ دهێته ژێبرن، هه‌تا دچیته د ناڤ مزگه‌فتێڤه، ڤێجا ده‌مێ چوو د ناڤ مزگه‌فتێڤه، ئه‌و هه‌ر یێ د نڤێژێدا هندی نڤێژ وی ل وێرێ ڕاگریت و نه‌هێلیت ده‌ركه‌ڤیت، مه‌لائیكه‌ت ژی دوعایان بۆ ئێك ژ هه‌وه دكه‌ن هندی ئه‌و ل وی جهێ نڤێژ لێ كری یێ ڕوینشتی بیت، دبێژن: خودایێ من؛ دلۆڤانییێ پێببه، خودایێ من؛ گونه‌هێن وی ژێببه، خودایێ من؛ ته‌وبه‌یا وی قه‌بویل بكه، هندی ئه‌و كه‌سێ ل وێرێ نه‌خۆشییێ بۆ كه‌سێ دروست نه‌كه‌ت و ده‌ستنڤێژا وی نه‌شكه‌ستبیت)).
متفق عليه
عن أبي ذر رضي الله عنه قال: قال النبي صلى الله عليه وسلم :«عُرِضَتْ عَلَيَّ أعمالُ أُمتي، حَسَنُهَا وسَيِّئُهَا فَوَجَدتُ في مَحَاسِنِ أَعْمَالِهَا الأَذَى يُمَاطُ عَنِ الطَّرِيقِ، ووَجَدتُ في مَسَاوِئِ أَعْمَالِهَا النُّخَاعَةُ تَكُونُ في المَسْجِدِ لا تُدْفَنُ».
رواه مسلم
عن عائشة رضي الله عنها قالت: كان رسولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم إذا فَاتَتْهُ الصَّلَاةُ مِنَ الليلِ مِن وَجَعٍ أَوْ غَيْرِهِ، صَلَّى من النَّهَارِ ثِنْتَيْ عَشْرَةَ رَكْعَةً.
رواه مسلم
صفحة 1 من 6
الصفحة التالية
