KMR
الموضوع
The Creed
135 حديث
الإيمان بالله عز وجل
44
الإيمان بالملائكة
9
الإيمان بالرسل
12
الإيمان باليوم الآخر
26
الإيمان بالقضاء والقدر
8
الأسماء والأحكام
22
الصحابة
7
آل البيت
7
الولاء والبراء
4
135 حديث
عن أبي هريرة رضي الله عنه مرفوعًا: «إِنَّ الله تَعَالى يَقُول يَوْمَ القِيَامَة: أَيْنَ المُتَحَابُّونَ بِجَلاَلِي؟ اليَوم أُظِلُّهُم فِي ظِلِّي يَوْمَ لاَ ظِلَّ إِلاَّ ظِلِّي».
رواه مسلم
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ گازییێ بۆ ڕێكه‌كا ڕاست بكه‌ت، خێرا وی وه‌كی خێرا وان كه‌سان هه‌مییانه یێن ل دویڤ وی كه‌ڤتین، بێی كو تشته‌ك ژ خێرا وان كێم ببیت، و هه‌ر كه‌سێ گازییێ بۆ ڕێكه‌كا لادان و سه‌رداچوونێ بكه‌ت، گونه‌ها وی وه‌كی گونه‌ها وان كه‌سان هه‌مییانه یێن ل دویڤ وی كه‌ڤتین، بێی كو تشته‌ك ژ گونه‌ها وان كێم ببیت)).
رواه مسلم
مه‌حموودێ كوڕێ له‌بیدی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ب راستی ئه‌و تشتێ ئه‌ز پتر ژ هه‌مییان ژێ دترسم ب سه‌ر هه‌وه‌دا بهێت: شركا بچویكه))، گۆتن: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ، شركا بچویك چ جۆره شركه؟ گۆت: ((ڕویمه‌تییه، خودایێ مه‌زن ل ڕۆژا قیامه‌تێ ده‌مێ خه‌لكی ل سه‌ر كریارێن وان خه‌لات دكه‌ت؛ دبێژیته وان: هه‌ڕنه ده‌ڤ وان كه‌سێن هه‌وه ل دونیایێ ڕویمه‌تی بۆ دكر و ژ به‌ر وان كارێ باش دكر، ڤێجا به‌رێ خۆ بده‌نێ كا دێ هوین چ خێر و خه‌لاتان ل ده‌ڤ وان بینن؟)).
رواه أحمد
ژ عومەرێ كوڕێ خه‌طابی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت کو: وی گوھ ل پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) بوو دگۆت: ((هوین زێده‌گاڤییێ د په‌سنكرنا مندا نه‌كه‌ن و من ژ ئاستێ من مه‌زنتر لێ نه‌كه‌ن وه‌كی فه‌ڵه‌یان زێده‌گاڤی د عیسایێ كوڕێ مه‌ریه‌مێدا كری، چونكی ئه‌ز ب تنێ عه‌بدێ خودێ مه، له‌وا هوین بێژین: عه‌بدێ خودێیه و پێغه‌مبه‌رێ وییه)).
رواه البخاري
ژ ئه‌بو هوره‌یره‌ی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: هاته گۆتن: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ل ڕۆژا قیامه‌تێ كیژ مرۆڤ ژ هه‌مییان پتر دێ ب شه‌فاعه‌تا ته به‌خته‌وه‌ر بیت؟ گۆت: ((ئه‌بو هوره‌یره؛ من گومان دبر كو ژ ته پێڤه‌تر كه‌سه‌ك پرسیارا ڤێ فه‌رمووده‌یێ ژ من ناكه‌ت، ئه‌ڤه ژی ژ به‌ر وێ ڕژدییا ئه‌ز ل ده‌ڤ ته دبینم ل سه‌ر ب ده‌ستڤه‌ئینانا فه‌رمووده‌یان، به‌خته‌وه‌رترین مرۆڤ ب شه‌فاعه‌تا من ل ڕۆژا قیامه‌تێ ئه‌وه یێ ژ نیڤا دلێ خۆ گۆتی: ژ ئه‌لڵاهی پێڤه‌تر چ خودایێن ژ هه‌ژی په‌رستنێ نینن (لا إله إلا الله))).
رواه البخاري
عن عبد الله بن عمرو بن العاص - رضي الله عنه- مرفوعاً: "مَن ردته الطِّيَرَة عن حاجته فقد أشرك، قالوا: فما كفارة ذلك؟ قال: أن تقول: اللهم لا خير إلا خيرك، ولا طَيْرَ إِلَّا طَيْرُكَ ولا إله غيرك".
رواه أحمد
عوباده (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ شاهده بده‌ت كو ژ ئه‌لڵاهی پێڤه‌تر چ خودایێن ژ هه‌ژی په‌رستنێ نینن و ئه‌و ئێكێ ب تنێیه و وی چ شریك نینن، و شاهده بده‌ت كو موحه‌ممه‌د عه‌بدێ خودێ و پێغه‌مبه‌رێ وییه، و عیسا عه‌بدێ خودێ و پێغه‌مبه‌رێ وییه و په‌یڤا وییه یا هاڤێتییه د ناڤ مه‌ریه‌مێدا و ڕوحه‌كه ژ لایێ ویڤه، و به‌حه‌شت حه‌ق و ڕاسته و ئاگرێ جه‌هنه‌مێ حه‌ق و ڕاسته؛ هنگی خودێ دێ وی به‌ته به‌حه‌شتێ ب ئه‌وێ كریارا وی هه‌بیت)).
متفق عليه
عه‌بدولڵاهێ كوڕێ مه‌سعوودی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆتنه‌ك گۆت و من ژی ئێكا دی گۆت، پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ بمریت و ئه‌و هه‌ڤپشكه‌كی (شریكه‌كی) بۆ خودێ چێكه‌ت (عیباده‌تێ وی بكه‌ت و دوعا ژێ بكه‌ت)، دێ چیته ئاگرێ جه‌هنه‌مێ))، من ژی گۆت: هه‌ر كه‌سێ بمریت و ئه‌و چ هه‌ڤپشكان بۆ خودێ چێنه‌كه‌ت، دێ چیته به‌حه‌شتێ.
متفق عليه
عن أبي هريرة رضي الله عنه مرفوعًا: «صلاة الرجل في جماعة تَضعُفُ على صلاته في بيته وفِي سُوقِه خمسا وعشرين ضِعفًا، وذلك: أَنَّه إِذَا تَوَضَّأ، فَأَحسَن الوُضُوء، ثمَّ خرج إلى المسجد لاَ يُخرِجُهُ إلاَّ الصلاة؛ لَم يَخْطُ خُطوَةً إِلاَّ رُفِعَت له بِها درجة، وَحُطَّ عَنهُ بها خطيئة، فإذا صلَّى لم تزل الملائكة تُصَلِّي عليه، ما دام في مُصَلاَّه: اللهُمَّ صَلِّ عليه، اللهم اغفِر له، اللهم ارْحَمه، ولا يزال في صلاة ما انتظر الصلاة».
متفق عليه
عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ رضي الله عنهما أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «أُعْطِيتُ خَمْسًا لَمْ يُعْطَهُنَّ أَحَدٌ قَبْلِي: نُصِرْتُ بِالرُّعْبِ مَسِيرَةَ شَهْرٍ، وَجُعِلَتْ لِي الأَرْضُ مَسْجِدًا وَطَهُورًا، فَأَيُّمَا رَجُلٍ مِنْ أُمَّتِي أَدْرَكَتْهُ الصَّلاَةُ فَلْيُصَلِّ، وَأُحِلَّتْ لِي المَغَانِمُ، وَلَمْ تَحِلَّ لِأَحَدٍ قَبْلِي، وَأُعْطِيتُ الشَّفَاعَةَ، وَكَانَ النَّبِيُّ يُبْعَثُ إِلَى قَوْمِهِ خَاصَّةً وَبُعِثْتُ إِلَى النَّاسِ عَامَّةً».
متفق عليه
عن معاذ بن جبل رضي الله عنه عن رسول الله صلى الله عليه وسلم أنه قال: «قَالَ اللهُ -عَزَّ وجَلَّ-: المُتَحَابُّون فِي جَلاَلِي، لَهُم مَنَابِرُ مِن نُورٍ يَغْبِطُهُم النَبِيُّونَ والشُهَدَاء».
رواه الترمذي وأحمد
عن أبي هريرة رضي الله عنه أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: «إنَّ في الجنَّة مائةَ دَرَجَة أعَدَّهَا الله للمُجاهِدين في سَبِيل الله ما بَيْنَ الدَّرَجَتَيْنِ كما بين السماء والأرض».
رواه البخاري
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَقُولُ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ: أَنَا عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِي، وَأَنَا مَعَهُ حِينَ يَذْكُرُنِي، فَإِنْ ذَكَرَنِي فِي نَفْسِهِ ذَكَرْتُهُ فِي نَفْسِي، وَإِنْ ذَكَرَنِي فِي مَلَإٍ ذَكَرْتُهُ فِي مَلَإٍ خَيْرٍ مِنْهُ، وَإِنِ اقْتَرَبَ إِلَيَّ شِبْرًا، تَقَرَّبْتُ إِلَيْهِ ذِرَاعًا، وَإِنِ اقْتَرَبَ إِلَيَّ ذِرَاعًا، اقْتَرَبْتُ إِلَيْهِ بَاعًا، وَإِنْ أَتَانِي يَمْشِي أَتَيْتُهُ هَرْوَلَةً».
متفق عليه
ئه‌بو هوره‌یره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: «باشترین ڕۆژ كو ڕۆژ لێ هه‌لاتبیت ڕۆژا ئه‌ینییێیه، تێدا ئاده‌م هاتییه ئافراندن و تێدا كرییه د به‌حه‌شتێدا و تێدا ژ به‌حه‌شتێ هاتییه ده‌رئێخستن، قیامه‌ت ژی هه‌ر دێ د ڕۆژا ئه‌ینییێدا ڕابیت».
رواه مسلم
عن أبي هريرة رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «كان داود -عليه السلام- لا يأكلُ إلا من عمل يده». وعن المقدام بن معد يكرب رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «ما أكل أحد طعاما قط خيرا من أن يأكل من عمل يده، وإن نبي الله داود صلى الله عليه وسلم كان يأكل من عمل يده».
حديث أبي هريرة رضي الله عنه: رواه البخاري. حديث المقداد رضي الله عنه: رواه البخاري
عن ابن مسعود رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : «من أصابته فَاقَة فأنْزَلها بالناس لم تُسَدَّ فَاقَتُهُ، ومن أنْزَلها بالله، فَيُوشِكُ الله له بِرزق عاجل أو آجل».
رواه أبو داود والترمذي وأحمد
ژ ئه‌بو هورەیرەی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ خۆ ل ده‌ینداره‌كێ ده‌ستكورت بگریت یان تشته‌كی ژ ده‌ینێ خۆ ل سه‌ر وی كێم بكه‌ت، ل ڕۆژا قیامه‌تێ خودێ دێ وی كه‌سی دانیته بن سیبه‌را عه‌رشێ خۆ، ل وێ ڕۆژا ژ بلی سیبه‌را وی؛ چ سیبه‌رێن دی نینن)).
رواه الترمذي وأحمد
ژ ئبن عه‌باسی (خودێ ژ هه‌ردووكان ڕازی بیت) كو پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) گۆت: ((ب ڕاستێ خودێ بۆ من خه‌له‌تی و ژبیركرن و كوته‌كی لێكرن ژ سه‌ر ئوممه‌تا من ڕاكرییه))
رواه ابن ماجه والبيهقي وغيرهما
عن أبي هريرة رضي الله عنه قال: سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول: «جَعَلَ اللهُ الرحمةَ مائة جُزْءٍ، فَأَمْسَكَ عِنْدَهُ تِسْعَةً وَتِسْعِينَ، وأَنْزَلَ في الأَرْضِ جُزْءًا وَاحِدًا، فَمِنْ ذَلِكَ الجُزْءِ يَتَرَاحَمُ الخَلَائِقُ، حتى تَرْفَعَ الدَّابَّةُ حَافِرَهَا عَنْ وَلَدِهَا خَشْيَةَ أَنْ تُصِيبَهُ». وفي رواية «إِنَّ للهِ تعالى مئةُ رحمةٍ، أَنْزَلَ منها رحمةً واحدةً بَيْنَ الجِنِّ والإنسِ والبَهَائِمِ والهَوَامِّ، فَبِهَا يَتَعَاطَفُونَ، وبها يَتَرَاحَمُونَ، وبِهَا تَعْطِفُ الوَحْشُ على وَلَدِهَا، وأَخَّرَ اللهُ تعالى تِسْعًا وتِسْعِينَ رحمةً يَرْحَمُ بِهَا عِبَادَهُ يومَ القِيَامَةِ». وعن سلمان الفارسي رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : «إِنَّ للهِ تعالى مئةُ رحمةٍ فمنها رحمةٌ يَتَرَاحَمُ بها الخَلْقُ بَيْنَهُمْ، وتِسْعٌ وتِسْعُونَ لِيَومِ القِيَامَةِ». وفي رواية: «إِنَّ اللهَ تَعَالَى خَلَقَ يَوْمَ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ والأَرْضَ مئةَ رحمةٍ كُلُّ رحمةٍ طِبَاقَ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ إلى الأَرْضِ، فَجَعَلَ منها في الأَرْضِ رَحْمَةً فبها تَعْطِفُ الوَالِدَةُ على وَلَدِهَا، والوَحْشُ والطَّيْرُ بَعْضُهَا عَلَى بَعْضٍ، فإذا كانَ يومُ القيامةِ أَكْمَلَهَا بِهَذِه الرحمةِ».
حديث أبي هريرة -رضي الله عنه-: متفق عليه. حديث سلمان -رضي الله عنه-: رواه مسلم
ژ ئه‌بو هورەیرەی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((مسوگه‌ر خودێ به‌رێ خۆ ناده‌ته شێوه و مال و سامانێ هه‌وه، به‌لكی به‌رێ خۆ دده‌ته دل و كریارێن هه‌وه)).
رواه مسلم
ژ ئه‌بو زەڕی (خودێ ژێ ڕازی بیت): ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) د وێ چەندێدا یا کو وی ژ خودایێ مه‌زن ڤه‌گێڕای کو گۆتییە: ((ئه‌ی عه‌بدێن من؛ من زۆڕداری ل سه‌ر خۆ حه‌ڕام كرییه و من د ناڤبه‌را هه‌وه ژیدا حه‌رامكر، ڤێجا هوین زۆڕدارییێ نه‌كه‌ن. ئه‌ی عه‌بدێن من؛ هوین هه‌می د سه‌رداچوویینه، ئه‌و نه‌بیت یێ من به‌رێ وی دایه ڕێكا ڕاست و ب هیدایه‌ت ئینای، ڤێجا هوین داخوازا هیدایه‌تێ ژ من بكه‌ن ئه‌ز دێ هه‌وه ب هیدایه‌ت ئینم و به‌رێ هه‌وه ده‌مه ڕێكا ڕاست. ئەی عەبدێن من؛ هوین هه‌می د برسینە، ئه‌و نه‌بیت یێ من تێر کربیت، ڤێجا داخوازا تێرکرنێ ژ من بکەن دێ وە تێرکەم. ئەی عەبدێن من؛ هوین هه‌می د ڕویسن، ئه‌و نه‌بیت یێ من جلك کربنە بەر، ڤێجا داخوازا جلکان ژ من بکەن، ئه‌ز دێ جلکان کەمە بەر هه‌وه. ئەی عەبدێن من؛ هوین ب شەڤ و ڕۆژ خەلەتی و گونه‌هان دکەن، ئەز ژی گونەهان هەمییان ژێدبەم، ڤێجا داخوازا ژێبرنا گونه‌هان ژ من بکەن، ئه‌ز دێ بۆ وە ژێبه‌م. ئەی عەبدێن من؛ هوین چ جاران نه‌شێن زیانێ بگەهیننه من و هوین چ جاران نه‌شێن مفاى بگەهیننه من. ئەی عەبدێن من؛ ئەگەر یێ ئێکێ و یێ دویماهیكێ ژ هه‌وە و مرۆڤ و ئه‌جنه‌یێن هه‌وه هه‌می ل سەر دلێ كه‌سێ ژ هه‌مییان ژ خودێ ترستربن ژ ناڤ هه‌وه؛ ئه‌ڤه خۆ تشته‌کی ل سه‌ر مولکێ من زێدە ناكه‌ت. ئەی عەبدێن من؛ ئەگەر یێ ئێکێ و یێ دویماهیكێ ژ هه‌وە و مرۆڤ و ئه‌جنه‌یێن هه‌وه هه‌می ل سەر دلێ كه‌سێ ژ هه‌مییان خرابتربن ژ ناڤ هه‌وه؛ ئه‌ڤه خۆ تشته‌کی ژ مولکێ من كێم ناكه‌ت.ئەی عەبدێن من؛ ئەگەر یێ ئێکێ و یێ دویماهیكێ ژ هه‌وە و مرۆڤ و ئه‌جنه‌یێن هه‌وه هه‌ر هه‌می ل جهه‌كی ڕابن و داخوازێ ژ من بكه‌ن، ڤێجا ئه‌ز ژی داخوازا هه‌مییان بجھ بينم و تشتێ ژ من خواستی بده‌مێ ؛ ئه‌ڤه خۆ تشته‌کی ژ مولکێ من كێم ناكه‌ت، هندی وێ ئاڤێ نه‌بیت یا ده‌مێ ده‌رزی دهێته داهێلان د ناڤ ئاڤێدا و ئاڤ پێڤه دهێت و ژ ئاڤا ده‌ریایێ كێم دبیت، ئەی عەبدێن من؛ ب ڕاستی ئەڤە کریارێن هه‌وەنە ئەز بۆ هه‌وه دنڤیسم و دپارێزم، پاشی جزایێ وان هه‌مییان ب ته‌مامی دده‌مه هه‌وه، ڤێجا هه‌ر كه‌سێ خێر دیت؛ بلا سوپاسیا خودێ بکەت، و هه‌ر كه‌سێ تشته‌کێ دی دیت ژ بلی وێ چەندێ؛ هنگی بلا ژ خۆ پێڤه‌تر لۆمه‌ی كه‌سێ دی نه‌كه‌ت)).
رواه مسلم
ژ ئبن عەباسی (خودێ ژ هەردووكان ڕازی بیت) گۆت: ڕۆژەکێ ئه‌ز ل پشت پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) بووم، ئینا گۆت: ((ئه‌ی كوڕكۆ؛ ئه‌ز دێ هنده‌ك په‌یڤان نیشا ته‌ده‌م: سنوورێن خودێ بپارێزه؛ ئه‌و ژی دێ ته پارێزیت. سنوورێن خودێ بپارێزه؛ دێ بینی هه‌می گاڤا ئه‌و یێ ل به‌رامبه‌ری ته. ئه‌گه‌ر ته ڤیا داخوازییه‌كێ بكه‌ی؛ داخوازیا خۆ ژ خودێ بكه، ئه‌گه‌ر تو پێدڤی هاریكارییێ بووی؛ داخوازا هاریكارییێ ژ خودێ بكه. بزانه؛ ئه‌گه‌ر ئوممه‌ت هه‌می كۆم ببیت دا مفایه‌كی بگه‌هیننه ته؛ ئه‌و نه‌شێن مفای بگه‌هیننه ته ژبلی وی تشتێ خودێ بۆ ته نڤیسی، و ئه‌گه‌ر كۆم ببن دا زیانه‌كێ بگه‌هیننه ته؛ ئه‌و نه‌شێن چ زیانان بگه‌هیننه ته ژبلی وێ یا خودێ ل سه‌ر ته نڤیسی، پێنووس یێن بلندبووین و به‌رپه‌ڕ ژی یێن هشك بووین)).
رواه الترمذي
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضيَ اللهُ عنه أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: «أَحَبُّ الْبِلَادِ إِلَى اللهِ مَسَاجِدُهَا، وَأَبْغَضُ الْبِلَادِ إِلَى اللهِ أَسْوَاقُهَا».
رواه مسلم
ژ ئه‌بو هورەیرە (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((ئوممه‌تا من هه‌می دێ چنه به‌حه‌شتێ، ئه‌و نه‌بیت یێ نه‌ڤێت بچیت))، گۆتن: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ ما كی هه‌یه نه‌ڤێت بچیت؟ گۆت: ((هه‌ر كه‌سێ گوهدارییا من بكه‌ت؛ دێ چیته به‌حه‌شتێ و هه‌ر كه‌سێ سه‌رپێچییا من بكه‌ت؛ ئه‌ڤه وی نه‌ڤێت بچیت)).
رواه البخاري
الصفحة السابقة
صفحة 2 من 6
الصفحة التالية
