KMR
الموضوع
The Creed
135 حديث
الإيمان بالله عز وجل
44
الإيمان بالملائكة
9
الإيمان بالرسل
12
الإيمان باليوم الآخر
26
الإيمان بالقضاء والقدر
8
الأسماء والأحكام
22
الصحابة
7
آل البيت
7
الولاء والبراء
4
135 حديث
ئهبو بهرزهیێ ئهسلهمی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغهمبهرێ خودێ (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) گۆت: ((ل ڕۆژا قیامهتێ ههردوو پێیێن چ عهبدان نالڤن ههتا پرسیار ژێ نههێته كرن دهربارهی عهمرێ وی كا د چدا ب سهر برییه و دهربارهی زانستێ وی كا چ كار پێ كرییه و دهربارهی مالێ وی كا ژ كیڤه پهیدا كرییه و كا د چ تشتیدا مهزاختییه و دهربارهی لهشێ وی كا د چدا ڕزاندییه)).
رواه الترمذي
عن أبي هريرة رضي الله عنه مرفوعاً: «لما خلق اللهُ الخَلْقَ كتب في كتاب، فهو عنده فوق العرش: إن رحمتي تَغْلِبُ غضبي». وفي رواية: «غَلَبَتْ غضبي» وفي رواية: «سَبَقَتْ غضبي».
متفق عليه
نوعمانێ كوڕێ بهشیری (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغهمبهرێ خودێ (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) گۆت: ((نموونهیا باوهرداران د حهزژێكرن و دلۆڤانی و دلپێڤهبوونا وان بۆ ئێكودوو، وهكی مهتهلا لهشییه، ئهگهر ئهندامهك ژێ بئێشیت، لهش ههمی دێ گازی ئێك كهت و ژ بێخهوی و تایا نهخۆشییێ د گهل دئێشیت)).
متفق عليه
عهبدولڵاهێ كوڕێ مهسعوودی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: من پرسیار ژ پێغهمبهری (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) كر: كیژ گونههـ ل دهڤ خودێ ژ ههمییان مهزنتره؟ گۆت: ((ئهوه تو ههڤپشكهكی بۆ خودێ پهیدا بكهی د دهمهكیدا وی تو یێ دروست كری))، من گۆت: ب ڕاستی ئهو گونهههكا مهزنه، پاشی من گۆت: پاشی كیژ؟ گۆت: ((ئهوه تو زارۆكێ خۆ بكوژی ژ ترسا هندێ كو د گهل ته خوارنێ بخۆت))، من گۆت: پاشی كیژ؟ گۆت: ((ئهوه تو زینایێ د گهل ژنا جیرانێ خۆ بكهی)).
متفق عليه
ژ ئهبو ئهیووبێ ئهنصاڕی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((بۆ چ موسلمانان یا حهلال نینه ئهو ژ سێ شهڤان زێدهتر ژ برایێ خۆ سل ببيت و پشتا خۆ بدهتێ و د گهل نهئاخڤیت، دێ گههنه ئێك و ئهڤه دێ پشتا خۆ دهته ڤی و یێ دی دێ پشتا خۆ دهته وی، باشترینێ وان ژی ئهوه یێ دهستپێكێ سلاڤ دكهت)).
متفق عليه
ژ ئهبو صیڕمهی (خودێ ژێ ڕازی بیت) ژ پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((ههر كهسێ زیانێ بگههینیته موسلمانهكی؛ خودێ ژی دێ زیانێ گههینیته وی و ههر كهسێ زهحمهت و بارگرانییێ بۆ موسلمانهكی دروست بكهت؛ خودێ ژی دێ زهحمهت و بارگرانییێ بۆ دروست كهت)).
رواه أبو داود والترمذي وابن ماجه وأحمد
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَطَمَ الخُدُودَ، وَشَقَّ الجُيُوبَ، وَدَعَا بِدَعْوَى الجَاهِلِيَّةِ».
متفق عليه
عن أبي أمامة رضي الله عنه قال: سمعتُ رسولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم يقولُ: «اقْرَؤُوا القرْآنَ؛ فَإنَّهُ يَأتِي يَوْمَ القِيَامَةِ شَفِيعًا لأَصْحَابِهِ».
رواه مسلم
عن جابر بن عبد الله رضي الله عنهما قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم : «يُبْعَثُ كلُّ عبدٍ على ما مات عليه».
رواه مسلم
ئهبو هورهیره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغهمبهرێ خودێ (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) گۆت: ((باوهردارێ ب هێز، باشتر و خۆشتڤیتره ل دهڤ خودێ ژ باوهردارێ لاواز و د ههردووكاندا خێر یا ههی (ههردووك د باشن)، یێ ڕژدبه ل سهر وی تشتێ مفایێ ته تێدا و داخوازا هاریكارییێ ژ خودێ بكه و سست نهبه، و ئهگهر تشتهكێ نهخۆش ب سهرێ ته هات، نهبێژه: ئهگهر من فلان تشت كربا؛ دا هۆسا و هۆسا چێبیت، بهلكی بێژه: ئهڤه قهدهرا خودێیه و تشتێ وی ڤیایی كر، چونكی ب ڕاستی پهیڤا (ئهگهر - لَوْ) دهرگههێ كریارێن شهیتانی ڤهدكهت)).
رواه مسلم
عن أنس بن مالك رضي الله عنه عن رسول الله صلى الله عليه وسلم أنه كان إذا أكل طعاما، لعق أصابعه الثلاث. قال: وقال: «إذا سقطت لُقمة أحدكم فليُمِطْ عنها الأذى، وليأكلها ولا يَدَعْهَا للشيطان» وأمر أن تُسْلَتَ القَصْعَةُ، قال: «فإنكم لا تدرون في أيِّ طعامكم البركة» وعن جابر بن عبد الله رضي الله عنه أن رسولَ اللهِ صلى الله عليه وسلم قالَ: "إنّ الشيطانَ يَحضُرُ أحدَكُم عندَ كلِ شيءٍ من شَأنِه، حتى يَحضُرَهُ عندَ طعامِهِ، فإذا سَقطتْ لقمةُ أحدِكُم فليَأخُذْها فَلْيُمِطْ ما كانِ بها من أذى، ثم ليَأكُلْها ولا يَدَعْها للشيطانِ، فإذا فَرَغَ فليَلْعَقْ أصابعَهُ، فإنه لا يَدري في أيِّ طَعامه البركة"
حديث أنس رواه مسلم. حديث جابر رواه مسلم
جهریرێ كوڕێ عهبدولڵاهی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: ئهم ل دهڤ پێغهمبهری (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) بووین، وی سهحكره ههیڤێ د شهڤهكا تهمامدا - ئانكو ههیڤ یا چارده شهڤی بوو - و گۆت: ((مسوگهر هوین دێ خودایێ خۆ بینن، ههروهكی كا چاوا هوین ڤێ ههیڤێ دبینن، و هوین چ نهخۆشییێ د دیتنا ویدا نابینن، ڤێجا ئهگهر هوین بشێن كو چ تشت نهبنه ڕێگر ل سهر كرنا نڤێژهكا بهری ههلاتنا ڕۆژێ و بهری ئاڤابوونا وێ؛ هوین ئهڤێ چهندێ بكهن))، پاشی ئهڤ ئایهته خواند: {وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ} ، ئانكو: ((و بهری ههلاتنا ڕۆژێ و بهری ئاڤابوونا وێ تو خودایێ خۆ ژ ههمی كێماسییان بلند ڕابگره و حهمد و سوپاسییا وی بكه)).
متفق عليه
ئهبو مووسا (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغهمبهرێ خودێ (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) گۆت: ((مسوگهر خودێ دێ ل دویڤ زۆڕداری درێژكهت ههتا دگریت، دهمێ گرت ئێدی بهرنادهت)) گۆت: پاشی ئهڤ ئایهته خواند: {وَكَذَلِكَ أَخْذُ رَبِّكَ إِذَا أَخَذَ الْقُرَى وَهِيَ ظَالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ}[هود: 102]، ئانكو: ((و كانێ چاوا من خهلكێ وان گوندێن زۆڕدار ب عهزابێ گرتن دهمێ وان بێئهمرییا من كرى، وهسا ئهز دێ خهلكێ گوندێن دى ژى ب عهزابێ گرم ئهگهر وان ب كوفرا ب خودێ و نهگوهدارییا وى زۆڕدارى ل خۆ كر. هندى گرتنا وییه ب عهزابێ يا ب ئێش و دژواره)).
متفق عليه
هندهك ههڤژینێن پێغهمبهری (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) دبێژن: پێغهمبهری (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) گۆت: ((ههر كهسێ بچیتە دهڤ فالگرهكی و پرسیارا تشتهكی ژێ بكهت، چل ڕۆژان نڤێژا وی ناهێته قهبویلكرن)).
رواه مسلم
عن عبد الله بن مسعود رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم أنه قال: "أكبر الكبائر: الإشراك بالله، والأمن من مَكْرِ الله، والقُنُوطُ من رحمة الله، واليَأْسُ من رَوْحِ الله".
رواه عبد الرزاق
عن البراء بن عازب –رضي الله عنهما- قال: كانَ رجلٌ يَقرَأُ سُورةَ الكهفِ، وعندَه فَرَسٌ مَربُوطٌ بِشَطَنَيْنِ، فَتَغَشَّتْهُ سَحَابَةٌ فَجَعَلَتْ تَدْنُو، وجَعلَ فَرَسُه يَنفِرُ منها، فلمّا أصبحَ أتَى النبيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكرَ ذلك له، فقالَ: «تِلكَ السَّكِينةُ تَنَزَّلَتْ للقُرآنِ».
متفق عليه
عن أبي الدرداء رضي الله عنه أن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «مَنْ حَفِظَ عَشْرَ آيَاتٍ مِنْ أَوَّلِ سُورَةِ الكَهْفِ، عُصِمَ مِنَ الدَّجَّالِ». وفي رواية: «مِنْ آخِرِ سُورَةِ الكَهْف».
رواه مسلم
عن أبي هريرة رضي الله عنه عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: «ما توطَّنَ رجلٌ مسلمٌ المساجدَ للصلاة والذِّكر، إلا تَبَشْبَشَ اللهُ له، كما يَتَبَشْبَشُ أهلُ الغائب بغائبهم إذا قَدِمَ عليهم».
رواه ابن ماجه وأحمد
ژ ئهبو هورهیرهی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت: پێغەمبەرێ خودێ (صەلات و سەلامێن خودێ ل سەر بن) گۆت: ((ب ڕاستی خودێ گۆت: ههر كهسێ دوژمناهییا وهلییهكێ من بكهت؛ دێ شهڕی ل دژی وی ڕاگههینم، و نینه عهبدێ من ب تشتهكی خۆ نێزیكی من بكهت خۆشتڤیتر بیت ل دهڤ من ژ وی تشتێ من ل سهر وی فهڕزكری و بهردهوام عهبدێ من ب ئهنجامدانا سوننهتان دێ خۆ نێزیكی من كهت ههتا ئهز حهز ژێ دكهم، گاڤا من حهز ژێ كر: دێ بمه گوهێ وی یێ ئهو تشتی پێ گوهلێ دبیت، دێ بمه چاڤێ وی یێ ئهو تشتی پێ دبینیت، دێ بمه دهستێ وی يێ ئهو تشتی پێ دگریت، دێ بمه پێ وی یێ ئهو ل سهر ب ڕێڤه دچیت (ئانكو خودێ دێ ئهندامێن وی مرۆڤی ژ كرنا كارێن خهلهت پارێزیت)، و ئهگهر داخوازا تشتهكی ژ من كر؛ دێ دهمه وی و ئهگهر خۆ ب من پاراست ژ تشتهكی؛ دێ وی پارێزم، و ئهز بۆ چ كارێن من كرین دوودل نهبوویمه (دوودلبوونا خودێ ژ بهر پهیدابوونا شك و گومانێ نینه، بهلكی ژ بهر حهزژێكرنا وییه بۆ باوهرداری) وهكی وی دهمێ ئهز ڕۆحا باوهرداری ژێ وهردگرم، ئەو حهزناكهت بمریت و ئهز ژی حهزناكهم بێدلییا وی بكهم)).
رواه البخاري
عن أنس بن مالك وأبي هريرة رضي الله عنهما عن النبي صلى الله عليه وسلم فيما يرويه عن ربه عز وجل قال: «إذا تَقَرَّبَ العبدُ إليَّ شِبْرًا تَقَرَّبْتُ إليه ذِرَاعًا، وإذا تَقَرَّبَ إليَّ ذِرَاعًا تَقَرَّبْتُ مِنْهُ بَاعًا، وإذا أتاني يمشي أَتَيْتُهُ هَرْوَلَةً».
حديث أنس -رضي الله عنه- رواه البخاري . حديث أبي هريرة -رضي الله عنه- متفق عليه
ئهبو هورهیره (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: پێغهمبهرێ خودێ (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) گۆت: ((باوهری حهفتێ و تشتهك - یان شێست و تشتهك - لقه، بلندترین و باشترین لقێ باوهرییێ گۆتنا (لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ)ـیه و كێمترین لقێ باوهرییێ ژی لادانا وی تشتییه ل سهر ڕێكێ یێ نهخۆشییێ دگههینیته خهلكی، شهرم ژی لقهكه ژ باوهرییێ)).
متفق عليه
عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ رضي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا سَيُكَلِّمُهُ اللهُ، لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ تُرْجُمَانٌ، فَيَنْظُرُ أَيْمَنَ مِنْهُ فَلَا يَرَى إِلَّا مَا قَدَّمَ، وَيَنْظُرُ أَشْأَمَ مِنْهُ فَلَا يَرَى إِلَّا مَا قَدَّمَ، وَيَنْظُرُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَلَا يَرَى إِلَّا النَّارَ تِلْقَاءَ وَجْهِهِ، فَاتَّقُوا النَّارَ وَلَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ».
متفق عليه
عن عبد الله بن عكيم رضي الله عنه مرفوعاً: «مَنْ تَعَلَّقَ شيئا وُكِلَ إليه».
رواه أحمد والترمذي
طاڕقێ كوڕێ ئهشیمێ ئهشجهعی (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت: من گوھ ل پێغهمبهرێ خودێ (صهلات و سهلامێن خودێ ل سهر بن) بوو دگۆت: ((ههر كهسێ بێژیت: ژ ئهلڵاهی پێڤهتر چ خودایێن ژ ههژی پهرستنێ نینن (لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ) و كوفرێ ب ههر تشتهكێ دی بكهت كو ژ بلی خودێ عیبادهت بۆ بهێته كرن؛ هنگی مالا وی و خوینا وی دێ حهرام بن، حساب و لێپرسینا وی ژی ل سهر خودێیه)).
رواه مسلم
الصفحة السابقة
صفحة 3 من 6
الصفحة التالية